Η Αιμιλία Δ. είναι μία παχουλή κυρία, ετών 50, μονίμως χαμογελαστή. Η οδοντοστοιχία της είναι τόσο ψεύτικα λαμπερή όσο ενός έκπτωτου σταρ τηλεοπτικής σειράς, που μπήκε έφηβος στα γυρίσματα και τώρα περνάει κρίση μέσης ηλικίας. Μπορεί όμως να παινεύεται ότι δεν έχει ούτε ένα σφράγισμα, παρόλο που εργάζεται τα τελευταία 15 χρόνια σε μία σοκαλατερί. Φαντάσου την έκπληξη που ένιωσε ένα πρωί, όταν φτάνοντας (ως συνήθως) στις 9.00 στο μαγαζί της βρήκε κόσμο συνωστισμένο μπροστά στην πόρτα. Χρειάστηκε μάλιστα να χρησιμοποιήσει έντεχνα τον ευλύγιστο όγκο της για να μπει μέσα. Εκεί βρήκε έναν μπούμαν που έμοιαζε με τον Ντεπ στα τελευταία του, ένα δημοσιογράφο που κρατούσε μπλοκάκι με σημειώσεις τρελού και δύο ιατροδικαστές που περιεργάζονταν το ανθρώπινο έκθεμα που κειτόταν στο πάτωμα. Προχώρησε δειλά. Είδε ένα άντρα, γυμνό, γύρω στα τριάντα, ξαπλωμένο σε εμβρυακή στάση και πασαλειμμένο με σοκολάτα. Πήγαν να της πέσουν τα δόντια. Ακουσε σειρήνες ασθενοφόρου. «Πάμε για πλύση» χαριεντίστηκε ο Τζόνι. Ο σοκολατένιος άντρας κάτι ψέλλισε στην κυρία Αιμιλία. Αυτή αμήχανα του έδειξε την οδοντοστοιχία της. «Τα τρουφάκια με κάλεσαν, η πόρτα ήταν ανοιχτή, δεν φταίω εγώ, με ελέγχουν» της είπε με φωνή βαριά αρρώστου. Δεν τον ξαναείδε ποτέ. Η κυρία Αιμιλία ποτέ δεν θα ξεχάσει αυτόν τον άντρα.

Αυτός ο άντρας είμαι εγώ. Μπορεί να μην ξέρω πώς γίνεται η σωστή μπεν μαρί, ποια είναι η σωστή διαδικασία για να καραμελώσεις την κρεμ μπρουλέ, μπορεί να μην παίρνω σοκολατένιο χρώμα το καλοκαίρι. ).Στρεσάρομαι, τρώω τάρτες. Είμαι ντάουν, κατασπαράζω τα σου. Δεν κάνω σεξ, κανιβαλίζω πάνω σε σοκολατίνες. Το ταμείο γράφει πολλά χιλιόμετρα ζάχαρης, που κατηφορίζουν προς το στομάχι, διασπώνται σε μόρια γλυκόζης πάρα πολύ γρήγορα, προκαλώντας έτσι απότομη αύξηση του σακχάρου στο αίμα. Το αποτέλεσμα: διαρκείς μεταπτώσεις στην ενέργειά μου και δραματική αύξηση του τζιν που χωράω. Επρεπε να αντιμετωπίσω το ζαχαρένιο κτήνος. Αποφάσισα με το τελευταίο ίχνος θέλησης που μου έχει απομείνει να εξαφανίσω τη ζάχαρη για 30 μέρες από τη διατροφή μου. Εξόρισα από τον οργανισμό μου αυτήν και όλα τα φυσικά και τεχνητά υποκατάστατά της (βλ. φρουκτόζη, σορβιτόλη, ασπαρτάμη, σακχαρίνη). Σύντομα όμως κατάλαβα ότι βρίσκεται παντού.

Το πείραμά μου αρχικά βρήκε διάφορους πολέμιους: οι τρεις ζαχαροπλάστες που συντηρώ εδώ και χρόνια ξέσπασαν σε λυγμούς, ο οδοντίατρος έκλεισε το γραφείο του και μετανάστευσε. Ο τρόμος όμως της ζυγαριάς ήταν αρκετά πειστικός για να μην κάνω πίσω. Για να γίνει μετρήσιμο το πείραμα έκανα εξετάσεις αίματος. Μερικά αποτελέσματα που σε ενδιαφέρουν: η HDL(καλή) χοληστερόλη είναι λίγο χαμηλή στα 36 milligramperdeciliter, ενώ τα τριγλυκερίδια βλέπουν ψηλά στα 359 mg/dL. Το blood-sugar επίπεδο είναι elevated (104 mg/dL). Δύο άλλοι δείκτες κλειδιά: η C-reactiveprotein και η LDL χοληστερόλη. Είναι Ο.Κ., αλλά όχι κάτι το συνταρακτικό. Η bloodpressureείναι σταθερή: 118/77. Απ' ό,τι φαίνεται, δεν είμαι ερείπιο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Το elevatedbloodsugarκαι το soaringτριγλυκερίδιο μου ψιθυρίζουν ότι βρίσκομαι σε περίεργα μπελαλίδικα μονοπάτια, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη και του εμφράγματος.

Δεύτερη μέρα πειράματος. Εχω φτάσει αισίως στην τρίτη κούπα καφέ και είναι ακόμη μεσημέρι. Η ημικρανία επιμένει να πρεσάρει το κεφάλι μου χαρίζοντάς μου ένα μισόκλειστο αριστερό μάτι (κάτι κοντά σε εγκεφαλικό), μια έντονη φωτοφοβία και μια απαίσια διάθεση. Μήπως βρίσκομαι σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο λόγω της ζάχαρης ή μάλλον της απουσίας της; Κι ενώ είμαι ο τελευταίος τύπος που θες να μιλήσεις εμφανίζεται ένας χαρωπός συνάδερφος και τρώει επιδεικτικά μία υπέροχη τυποποιημένη σοκολάτα, που, πίστεψέ με, δεν θα της έριχνα ούτε ματιά στα ντουζένια μου. Τώρα όμως είναι διαφορετικά. Προσπαθώ να τον προστατεύσω από την παράνοιά μου εξηγώντας του το πείραμα που έχω υποβάλει τον εαυτό μου. Ξεσπάει σε γέλια. Παράλληλα δίνει άλλη μία θανατηφόρα δαγκωνιά στη βελούδινη εργοστασιακή σοκολάτα και στον εγωισμό μου. Εχω χάσει στάση στο μετρό επειδή ο όχλος δεν με άφησε να βγω. Εχω αποκτήσει εμβοές από παρατεταμένη κόρνα διπλανού αυτοκινήτου. Πάντα ζεν. Τώρα, όμως, καθώς παρατηρούσα σε slowmotionτα μικρά μισανθρωπικά χείλη του να απολαμβάνουν την τελευταία μπουκιά, σκεφτόμουν έντονα να τον πνίγω σε έναν σοκολατένιο ποταμό και μετά να βουτάω για να πνιγώ ευτυχισμένος.

Πολλές έρευνες δικαιολογούν την ευερέθιστη συμπεριφορά μου. Αν κόψεις τη ζάχαρη μαχαίρι, έχεις βίαιες φαντασιώσεις μερικές φορές μες στην ημέρα. Δεν θυμάμαι να ήμουν τόσο νευρικός όταν είχα κόψει το τσιγάρο. Είμαι εθισμένος με ένα από τα χειρότερα ναρκωτικά. Με επιβεβαιώνουν και τα ποντίκια. Σε αρκετές έρευνες φαίνεται ότι οι μικροί φίλοι μας προτιμούν τη ζάχαρη από την κοκαΐνη, παρόλο που έχουν δείξει σημάδια εθισμού με τη δεύτερη.

Μοιράζομαι τις ανησυχίες μου με τον BarryPompkin, καθηγητή διατροφολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας. «Τα ποντίκια αντιδρούν διαφορετικά με τη ζάχαρη απ' ό,τι οι άνθρωποι» εξηγεί. Ενώ η ζάχαρη επηρεάζει σημεία του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο όπως το αλκοόλ, το τσιγάρο και η κοκαΐνη, δεν υπάρχουν σαφείς επιστημονικές ενδείξεις ότι είναι εθιστική. «Παρόλα αυτά, ξέρουμε ότι το 98% του πληθυσμού δείχνει προτίμηση σε αυτήν». Ισχυρή προτίμηση στην περίπτωσή μου, προσθέτω. Ο Pompkinσυνεχίζει: «Εχουμε παρατηρήσει ότι σε χώρες σαν την Κίνα, όπου η κατανάλωση ζάχαρης είναι σχεδόν μηδενική, μπορούμε να βάλουμε τη ζάχαρη στο διαιτολόγιό τους και να την αποδεχτούν πλήρως».

Ο μέσος Ευρωπαίος καταναλώνει καθημερινά περίπου 500 θερμίδες, που προέρχονται από προϊόντα που περιέχουν ζάχαρη. Αυτές οι θερμίδες μπορεί να προέρχονται κι από τα ροφήματα. «Οι άντρες πίνουν καφέ, τσάι κι άλλα ροφήματα, τα οποία μπορεί να περιέχουν ζάχαρη». Σκέψου ότι εξελιχθήκαμε πίνοντας κυρίως νερό. Ποτέ στη μακρά εξελικτική ιστορία μας δεν έχουμε αντιμετωπίσει τα υγρά σαν πηγή θερμίδων (εκτός από τα βρέφη όταν πίνουν μητρικό γάλα). Απλώς δεν είμαστε προγραμματισμένοι να χορταίνουμε με ποτά. Ως απόδειξη, ο Pompkinσε παραπέμπει σε μία πανεπιστημιακή έκθεση του πανεπιστημίου Purdueτου 2007. Τα αποτελέσματα δείχνουν οι θερμίδες που καταναλώνεις σε ανθρακούχα ποτά δεν ικανοποιούν την όρεξή σου όσο οι θερμίδες που καταναλώνεις από φαγητό. Επομένως, οι περίπου 300 θερμίδες που καταναλώνεις πίνοντας ένα τέτοιο ποτό μαζί με ένα γεύμα στα McDonaldsδεν έχει αποτέλεσμα να φας 300 θερμίδες λιγότερες σε φαγητό. Θα παραγγείλεις ένα γεύμα και θα προσθέσεις την κόλα. Και μετά θα ξαναγεμίσεις το ποτήρι σου. «Βλέπω τα αποτελέσματα της ζάχαρης στα ποσοστά παχυσαρκίας κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου» λέει ο AaronDunn, M.D. «Είχα αρκετούς ασθενείς, που έχασαν τουλάχιστον 5 κιλά, περιορίζοντας απλώς την κατανάλωση των ζαχαρούχων ποτών».

Η δεύτερη εβδομάδα είναι αυτή που θα τεστάρει τη θέλησή μου. Θα ανέβω με την κοπέλα μου λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη, για να γνωρίσω τη γενέτειρά της και τα πιθανά «πεθερικά» μου. Ιδιαίτερα δύσκολη αποστολή αν σκεφτείς ότι σιροπιαστές λιχουδιές θα χορεύουν σαν τη Σαλώμη και θα με καλούν κι εγώ, σαν άλλος Πέτρος, θα αρνούμαι μαρτυρικά λέγοντας: «Δεν γνωρίζω τον Τρίγωνο από το Πανόραμα - κι ούτε θέλω να το γνωρίσω». Τα πρώτα εμπόδια όμως ξεκινάνε από το αεροδρόμιο. Η ζάχαρη είναι σχεδόν σε κάθε φαγητό που υπάρχει εκεί. Είχαμε λίγο χρόνο, είπαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Απέφυγα ευλαβικά τυποποιημένες τροφές κι αποφάσισα να δοκιμάσω μία σαλάτα του σεφ χωρίς τη σος, το τυρί και το ζαμπόν - ό,τι δηλαδή κάνει μια τέτοια σαλάτα να τρώγεται. Νιώθω ότι έχω γίνει ένας εκνευριστικός πελάτης, που πρήζει τους σερβιτόρους για τα συστατικά και τη χρήση της ζάχαρης στα φαγητά. Κι ενώ αποφεύγω τις σάλτσες και τα ντρέσινγκ, κάποια ελάχιστη ποσότητα ζάχαρης προφανώς τρυπώνει στο στομάχι μου από τη στιγμή που δεν φτιάχνω μόνος μου το φαγητό μου. Επίσης, παρατηρώ ότι, όταν στρεσάρομαι υπερβολικά, νιώθω ευάλωτος στο να υποκύψω στη γοητεία της θείας ζάχαρης. Αφού ξεπέρασα το φόβο μου με τις κυλιόμενες σκάλες (ντρέπομαι για αυτό) ανέβηκα στο αεροπλάνο κι ένιωθα την κορτιζόλη να λούζει το σώμα μου. Στον αέρα, ήμουν ένα χλωμό ράκος, έτοιμος να ορμήξει στο γλυκό που κρατούσε το διπλανό παιδάκι. Μία γλυκύτατη αεροσυνοδός έσωσε την παρτίδα και μου πρόσφερε λίγα φιστίκια. Αυτό με ίσιωσε για λίγο. Οταν πάτησα το έδαφος, ένιωσα νικητής. Είχα ξεπεράσει το φόβο της πτήσης χωρίς να επιστρατέψω ούτε έναν κόκκο ζάχαρης.

Τα διαδοχικά τραπέζια στα «πεθερικά» επίσης πήγαν καλά. Ανθρωποι ανοιχτόκαρδοι και γλεντζέδες, επιστράτευσαν με όλη την καλή τους διάθεση για περιποίηση τους πρεσβευτές της ελληνικής κουζίνας: μουσακάδες, παπουτσάκια, ψητό της κατσαρόλας, σκόρδο για το βρικόλακα κι άλλες θερμιδικές βόμβες. Σε κάποια πιάτα κράτησα το μέτρο, σε κάποια άλλα έγινα βόας. Καμία όμως φορά δεν είπα «ναι» στους γλυκούς πειρασμούς. Την τρίτη νύχτα, κάθε απόπειρα να δείξω τον υπερκαλό μου εαυτό είχε παρασυρθεί μακριά από τα λίτρα κρασί, που έρεε άφθονο στο τραπέζι. Οι οικοδεσπότες πρόσφεραν μαύρα σοκολατάκια. Δεν με ένοιαξε καθόλου. Πριν από δύο εβδομάδες, θα έτρωγα μισή ντουζίνα από αυτά τα διαβολάκια με ευκολία. Κάτι είχε αρχίσει να δουλεύει μέσα μου. Οι λιγούρες μου για ζάχαρη έχουν μειωθεί αισθητά κι έχουν περάσει μόνο 15 μέρες.

Το πιο εμφανές παράσημο είναι ότι αισθάνομαι τα επίπεδα του στρες να πέφτουν. Ποτέ δεν είμαι η ψυχή της παρέας στις διακοπές. Τα logisticsτου ταξιδιού πάντα με αγχώνουν. Δεν μπορώ να κοιμηθώ σε άλλο σπίτι. Οταν γνωρίζω «πεθερικά», συνήθως ιδρώνω, χλωμιάζω, λιποθυμάω. Αλλά σε αυτό το ταξίδι, παρόλο που μοιραζόμουν με την κοπέλα μου το παιδικό κρεβάτι της, κοιμήθηκα σαν πρωταθλητής. Μας τράκαρε ένας 16χρονος που φαινόταν 13 κι έστελνε μηνύματα από το κινητό και τσάκισε το νοικιασμένο αυτοκίνητό μας. Παρέμεινα σχετικά ήρεμος. Για μένα αυτό είναι όσο πιο κοντά στο ζεν μάστερ θα μπορέσω ποτέ να φτάσω.

Σε συναισθηματικό επίπεδο αισθάνομαι καλύτερα απ' ό,τι έχω νιώσει εδώ και μήνες, μπορεί και χρόνια. Μέρος του εαυτού μου αναρωτιέται πόσο από αυτό είναι αποτέλεσμα του placebo. Πιθανότατα να είμαι απλώς τόσο περήφανος για τον εαυτό μου που απελευθερώθηκα από τα junkfood κι απλώς έχω καλύτερη διάθεση. Η ζάχαρη μπορεί να σου δώσει γρήγορο boostενέργειας και να σου ανεβάσει τη διάθεση. Αυτό όμως συνεχίζει με μια σχετικά γρήγορη και δραματική πτώση ζάχαρης στο αίμα σου, καθώς το πάγκρεας παράγει μεγάλη ποσότητα ινσουλίνης. Αυτοί οι κύκλοι εξωτερικεύονται με συνεχείς αλλαγές στη διάθεση, αίσθημα εκνευρισμού, μεταβολές στη συγκέντρωση κι έλλειψη ενέργειας. Αυτό ακούγεται σαν μια τυπική μέρα μου στο γραφείο πριν από τη νηστεία της ζάχαρης. Είχα φτάσει σε σημείο να έχω πρόβλημα να λειτουργήσω χωρίς το μεσημεριανό μου μπισκότο ή τη σοκολάτα. Είναι σχεδόν σαν να έχω προπονήσει το σώμα και το μυαλό μου να περιμένουν τόσο τα μπισκότα, που σχεδόν σαμποτάρανε την απογευματινή δουλειά μέχρι να πάρουν τη δόση τους.

Οι μέρες στη δουλειά είναι διαφορετικές τώρα. Βάζω στο ταπεράκι μου κομμάτια από τυρί, μερικές φέτες γαλοπούλα, πράσινη σαλάτα, ωμά λαχανικά, αμύγδαλα και φρούτα. Συνήθως παίρνω βατόμουρα για το γιαούρτι μου και μήλο το μεσημέρι. Εφόσον το φαγητό βρίσκεται στο γραφείο μου έχω την τάση να τσιμπάω όλη μέρα αντί να κάθομαι για ένα γρήγορο και συχνά γεμάτο ζάχαρη γεύμα. Γι' αυτό μπορεί να μην επιθυμώ ένα 45λεπτο υπνάκο μετά το γεύμα ή να παλεύω με τη νύστα όλο το απόγευμα. Αντιθέτως αισθάνομαι γεμάτος ενέργεια κι έχω καταπληκτική ικανότητα να συγκεντρώνομαι. Μέχρι το τέλος της 4ης εβδομάδας πρέπει να παραδεχθώ ότι αισθάνομαι πολύ καλά, αλλά δεν έχω ιδέα κατά πόσον η νηστεία μου έχει αλλάξει τα εργαστηριακά αποτελέσματα. Η καλή χοληστερόλη είναι λίγο καλύτερη (39mg/Dl), αλλά τα τριγλυκερίδια έχουν βυθιστεί στις 56 μονάδες από τις 303. Ο doctorXXXδεν είναι καθόλου έκπληκτος. Τα τριγλυκερίδια είναι, στην ουσία, λίπη επικαλυμμένα με ζάχαρη. Είναι ο τύπος της χοληστερόλης που αντιδρά πιο δραματικά στην ποσότητα της ζάχαρης που παίρνεις στη διατροφή σου. Η LDLχοληστερόλη έπεσε από το 101στο 90 και η πίεσή μου είναι 112/68 έναντι 118/77 πριν από ένα μήνα. Αυτή είναι βελτίωση σε σημαντικούς δείκτες υγείας. Οι αριθμοί στη ζυγαριά δείχνουν επίσης καλοί. Εχασα 3 κιλά σε τέσσερις εβδομάδες - μερικές ημέρες αργότερα έχασα άλλο ένα κιλό. Ο ΔΜΣ έχει πέσει έναν πόντο, από τα 28 στα 27, βγάζοντάς με έξω από το όριο του παχύσαρκου. Το ποσοστό λίπους έπεσε σχεδόν 2%. Ολα αυτά με κάνουν να αναρωτηθώ. Σκέψου τι θα γίνει αν άρχιζα να κάνω γυμναστική σε μόνιμη βάση.

Εχει περάσει πάνω από ένας μήνας που η κυρία Αιμιλία με είδε να σέρνομαι σε αυτόν τον γλυκό πάτο. Ενώ πιθανολογώ ότι μετά από αυτό το θέαμα δεν την συγκινεί τίποτα, εμένα πάλι δεν μου λείπει καθόλου ο παλιός ζαχαρένιος εαυτός.