Oταν ένας σεισμός χτύπησε την Ιαπωνία, τον περασμένο Μάρτιο, οι δονήσεις ενεργοποίησαν σεισμογράφους σε όλο τον κόσμο. Αλλά αυτό που πραγματικά ταρακουνήθηκε ήταν ο φόβος μας. Μόλις μαθεύτηκαν τα πρώτα νέα για τις σοβαρές βλάβες στους αντιδραστήρες στη Φουκουσίμα, οι Ευρωπαίοι, μαζί με τον υπόλοιπο πλανήτη, ανησύχησαν για σύννεφα ραδιενέργειας, τα οποία θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι την Ευρώπη.
Μέσα σε λίγες ημέρες, οι περισσότεροι αναρωτιούνταν πώς μπορούσαν να προφυλαχθούν από ενδεχόμενη άφιξη του καρκινογόνου σύννεφου. Οι περισσότερες ερωτήσεις στα αρμόδια κέντρα από ειδικούς της υγείας είχαν να κάνουν με το ιωδιούχο κάλιο, μία μορφή σταθερού ιωδίου που προστατεύει τον θυρεοειδή αδένα σου από βλαβερό ραδιενεργό ιώδιο. Φυσικά, το ραδιενεργό σύννεφο δεν έφτασε ποτέ στα μέρη μας. Κάπου μεταξύ της Φουκουσίμα και του Πειραιά διαλύθηκε και το ίδιο συνέβη και με τις ανησυχίες σχετικά με το ιώδιο.
Αλλά πέρα από το αίσιο τέλος καραδοκεί ακόμα ένας κίνδυνος. Η ραδιενέργεια μπορεί να μην έφτασε ποτέ, αλλά ένας μεγάλος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία παραμένει και χρειαζόμαστε το ιώδιο για να καταφέρουμε να τη νικήσουμε.

Ο θυρεοειδής αδένας σου βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του λαιμού σου, ακριβώς κάτω από το μήλο του Αδάμ. Συχνά τον περιγράφουν σαν το θερμοστάτη του ενδοκρινολογικού συστήματος. Ρυθμίζει την ενέργεια που ξοδεύει το σώμα και παράγει και αποθηκεύει ορμόνες που ελέγχουν οτιδήποτε, από το μεταβολισμό σου μέχρι την ταχύτητα με την οποία ψηλώνεις. Το ουσιώδες συστατικό για όλες αυτές τις διαδικασίες είναι το ιώδιο. Αν δεν έχεις αρκετό από αυτό στο θυρεοειδή σου, τότε μπορεί να νιώθεις κούραση, κατάθλιψη, λήθαργο, βαρύ κεφάλι και να αυξήσεις το βάρος σου. Αν δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό, η ανεπάρκεια ιωδίου μπορεί κάποια στιγμή να προκαλέσει καρκίνο του θυρεοειδούς και, όπως λένε μερικοί γιατροί, ακόμα και καρδιοπάθειες.
Κούραση; Λήθαργο; Βαρύ κεφάλι; Ετσι αισθάνεται σχεδόν κάθε μέσος άντρας σε μια δεδομένη εργάσιμη μέρα. Τι θα έλεγες όμως αν αυτό που αισθάνεσαι τις Δευτέρες ήταν απλώς ένας θερμοστάτης που δεν λειτουργεί όπως πρέπει; Ή αν μάθαινες ότι το κοιλιακό λίπος που κουβαλούν τόσοι πολλοί άντρες οφείλεται, εν μέρει τουλάχιστον, σε απορρύθμιση του μεταβολισμού;
Αυτή η ιδέα δεν είναι και τόσο παρατραβηγμένη. Το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων σημειώνει ότι τα μέσα επίπεδα ιωδίου στις ΗΠΑ έχουν πέσει περίπου 50% τα τελευταία 40 χρόνια. Μία έρευνα από τον ίδιο οργανισμό βρήκε ότι περίπου το ένα τέταρτο των αντρών θα έπρεπε να θεωρείται ότι έχει ανεπάρκεια ιωδίου.
Αναρωτήθηκα: μήπως είμαι κι εγώ ένας από αυτούς;
Οπότε όταν έκανα το ετήσιο τσεκάπ μου (εντάξει, ημιετήσιο είναι κανονικά). Ο γιατρός με ρώτησε αν αντιμετωπίζω προβλήματα κι αυτήν τη φορά είχα κάτι να του πω. Είμαι 32 χρόνων και δεν ασχολούμαι εντατικά με την υγεία μου. Τρώω κάποια λαχανικά, αντικαθιστώ το μοσχάρι με γαλοπούλα μερικές φορές και τρέχω λίγα χιλιόμετρα τέσσερις φορές την εβδομάδα. Επίσης κοιμάμαι 6-8 ώρες κάθε βράδυ. Παρόλα αυτά, τον τελευταίο καιρό, τα απογεύματα στη δουλειά χαρακτηρίζονταν από χασμουρητά και την αίσθηση μιας ομίχλης να απλώνεται και να καλύπτει το μυαλό μου. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Η δουλειά μου γίνεται χειρότερη.
«Παίρνεις καθόλου φάρμακα;» με ρώτησε.
«Οχι».
«Εχεις αλλεργίες;».
«Καμία που να ξέρω».
«Εχεις καθόλου άγχος;».
«Η γυναίκα μου είναι έγκυος, αλλά πέρα από αυτό, τίποτε άλλο».
Εκανε μια παύση σφίγγοντας τα χείλια του, ψάχνοντας μέσα στο μυαλό του για τη λύση. Αρπαξα την ευκαιρία μου.
«Μήπως είναι ανεπάρκεια ιωδίου;» τον ρώτησα.
Μου είπε κατευθείαν πως όχι. Είπε ότι μπορούσε να κοιτάξει τις εξετάσεις αίματος για να δει αν λειτουργεί σωστά ο θυρεοειδής, αλλά οι εξετάσεις δεν είναι αρκετά ευαίσθητες και ανιχνεύουν μόνο τα πολύ σοβαρά προβλήματα. Οταν του ανέφερα συμπληρώματα ιωδίου, κούνησε το κεφάλι του λέγοντάς μου ότι θα με έβαζαν σε κίνδυνο υπερβολικής λήψης ιωδίου. Μετά σηκώθηκε και μου είπε να μην ανησυχώ.
Μάλλον είχε δίκιο. Αλλωστε, η κύρια πηγή ιωδίου είναι κάτι που βρίσκεται σε κάθε τραπέζι στην Ελλάδα - το κοινό αλάτι. Ισως το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να βάλω λίγο περισσότερο αλάτι.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι αναζητούσαν το αλάτι. Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιούνταν σαν συντηρητικό, ακόμα και σαν νόμισμα, σε ορισμένες κοινωνίες. Αλλά μόνο εδώ και 200 περίπου χρόνια αναγνωρίστηκε η σημασία του ιωδίου στην υγεία και τα οφέλη τού να ενισχύουμε το αλάτι με αυτό.
Από τα μυριάδες συμπτώματα ενός άρρωστου θυρεοειδούς, ένα από τα πιο εμφανή είναι το πρήξιμο του αδένα, που διακρίνεται στο μπροστινό μέρος του λαιμού. Στον 19ο αιώνα, Γάλλοι επιστήμονες υπέθεσαν για πρώτη φορά ότι η πάθηση συνδέεται με έλλειψη ιωδίου. Αλλά έπρεπε να φτάσουμε στο 1920, όταν δύο Αμερικανοί γιατροί, ο David Marine και ο O.P. Kimball, θεράπευσαν κι έθεσαν τη βάση για την πρόληψη της υπερπλασίας του θυρεοειδούς δίνοντας ιώδιο σε παιδιά στο Οχάιο.
Στα χρόνια που οδήγησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπερπλασίες του θυρεοειδούς ήταν ένα πολύ διαδεδομένο πρόβλημα στις μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής κι εμφανιζόταν σε ενήλικες και παιδιά. Αυτές οι υπερπλασίες έκαναν πολλούς άντρες να κριθούν ακατάλληλοι για να υπηρετήσουν στον πόλεμο. Η επιτυχία των Marine και Kimball άνοιξε το δρόμο για έναν άλλο Αμερικανό, τον David Cowie, μαζί με παρασκευαστές αλατιού στο Μίσιγκαν να εφαρμόσουν την ελβετική μέθοδο, για να προσθέσουν ιωδιούχο νάτριο στο επιτραπέζιο αλάτι. Μέχρι το 1924, το ιωδιούχο αλάτι πωλούταν μαζί με μη ιωδιούχο αλάτι στα καταστήματα όλης της χώρας. Η μείωση των κρουσμάτων ήταν σχεδόν αυτόματη.
Τη δεκαετία του ’70, οι αρχές άρχισαν να πιστεύουν ότι το κοινό κατανάλωνε υπερβολικά πολύ ιώδιο, αν και δεν υπήρχαν ποτέ δεδομένα που να στηρίζουν τον ισχυρισμό, σου λέει ο Purnendu Dagupta, καθηγητής χημείας και βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας του Αρλινγκτον. Αν και δεν επηρεάστηκε ευθέως η λήψη του ιωδιούχου αλατιού, αυτός ο ισχυρισμός οδήγησε σε δραστικές αλλαγές στην παρασκευή δύο μέχρι τότε κύριων πηγών ιωδίου - το γάλα και το ψωμί. Η γαλακτοκομική βιομηχανία αφαίρεσε τα απολυμαντικά με βάση το ιώδιο που χρησιμοποιούταν στη διαδικασία του αρμέγματος κι ελάττωσε κατά πολύ τις τροφές των αγελάδων εμπλουτισμένες με ιώδιο. Οι παρασκευαστές ψωμιού σταμάτησαν εν μιά νυκτί να χρησιμοποιούν προϊόντα με ιώδιο στο ζυμάρι. «Το αλάτι» σου λέει ο Dagupta «έγινε η κύρια πηγή ιωδίου».
Μέχρι τα μέσα του 1990, η μέση λήψη ιωδίου ήταν η μισή από αυτήν που ήταν το 1971. Ταυτόχρονα, οι ειδικοί της διατροφής άρχισαν να αμφισβητούν την ασφάλεια του αλατιού, καθώς οι ερευνητές άρχισαν να συνδέουν διατροφές πλούσιες σε ιώδιο με υπέρταση κι αυξημένο κίνδυνο καρδιοπαθειών κι εγκεφαλικού. Μέχρι το 2008, το 30% των αντρών που ερωτήθηκε στο πλαίσιο μίας έρευνας του υπουργείου Γεωργίας της Αμερικής απάντησε ότι δεν το χρησιμοποιεί ποτέ κι άλλο ένα 27% ότι το χρησιμοποιούσε σπανίως. Ακόμα και η American Medical Association πίεσε τον ΕΟΦ της Αμερικής να αφαιρέσει το αλάτι από τις «Ασφαλείς» ουσίες. Το ιατρικό κατεστημένο είχε κηρύξει πόλεμο στο αλάτι και οι παράπλευρες απώλειες στη λήψη ιωδίου αγνοήθηκαν πλήρως.

Θεωρητικά, αν όλοι οι άνθρωποι έριχναν την κατανάλωση αλατιού στα προτεινόμενα 1.500 mg την ημέρα (που είναι λιγότερο από 1 κ.γ. αλάτι), θα λαμβάναμε μπόλικο ιώδιο. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι όλο το αλάτι που λαμβάνουμε είναι το ιωδιούχο που κατοικεί πάνω στο τραπέζι σου. Η αλήθεια είναι ότι το 70% προέρχεται από επεξεργασμένα τρόφιμα και πιάτα εστιατορίου - αυτό το αλάτι δεν είναι ιωδιούχο.
Ακόμα κι όταν μαγειρεύεις στο σπίτι, το πιο πιθανό είναι να στερείς από τον εαυτό σου την ευκαιρία να πάρεις λίγο ιώδιο, σου λέει η Sara Blackburn, αναπληρώτρια καθηγήτρια διατροφολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. «Οι άνθρωποι μιμούνται αυτά που κάνουν οι σεφ στην τηλεόραση» σου λέει. «Ολοένα και περισσότερο, αυτοί οι σεφ μιλάνε για τις διάφορες μορφές θαλασσινού αλατιού, που δεν είναι καλές πηγές ιωδίου».
Μία προφανής λύση θα ήταν να μην ξαναφάς επεξεργασμένες τροφές και να μαγειρεύεις με επιτραπέζιο ιωδιωμένο αλάτι. Αλλά ακόμα κι αν είσαι προσεκτικός, ακόμα κι αν βάλεις την υγεία σου πάνω από τη γαστρονομική σου απόλαυση, και πάλι μπορεί η προσπάθειά σου να μην είναι αρκετή. Η έρευνα του 2008 του Dasgupta εξέτασε τα επίπεδα ιωδίου σε διάφορες μάρκες και συσκευασίες ιωδιωμένου αλατιού. Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά: αν και οι ετικέτες υπόσχονταν 45 mg ιώδιο ανά κιλό αλατιού, η πραγματική περιεκτικότητα ιωδίου κυμαινόταν από μάρκα σε μάρκα, ακόμα κι από συσκευασία σε συσκευασία της ίδιας μάρκας. Τα δείγματα συχνά είχαν λιγότερο ιώδιο από τα συνιστώμενα επίπεδα. Το ίδιο ανησυχητικό ήταν και το ότι το ιώδιο σε κάποιες συσκευασίες δεν ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένο στο αλάτι, που σημαίνει ότι θα μπορούσες να λάβεις αρκετό τη μία μέρα και καθόλου την επόμενη.
Οπως ήταν φυσικό, η βιομηχανία αλατιού αντέδρασε σφόδρα με τα ευρήματα του Dasgupta. Ο Morton Satin, αντιπρόεδρος έρευνας στο Salt Institute, που αντιπροσωπεύει τις εταιρείες του κλάδου, υποστηρίζει ότι η μέθοδος συλλογής και αποθήκευσης των δειγμάτων ήταν «εντελώς λάθος», γιατί ο Dasgupta «ζήτησε από φίλους και συγγενείς του να του στείλουν δείγματα απ' όλη τη χώρα». Ο Dasgupta λέει ότι αυτά είναι ανοησίες. Ολοι όσοι βοήθησαν με την έρευνα ήταν χημικοί, σου λέει, και ήξεραν πώς να χειριστούν τα δείγματα. Λέει ότι η βιομηχανία αλατιού βρίσκεται απλώς σε φάση άρνησης. «Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι έχουν προβλήματα στον ποιοτικό έλεγχο».
Για να είμαστε δίκαιοι, ο Satin παραδέχεται ότι οι διακυμάνσεις στο επίπεδο του ιωδίου είναι πάντα ένα ενδεχόμενο, λόγω της κατακάθισης μες στη συσκευασία και της αποθήκευσης σε ζεστούς χώρους. Και πάλι πιστεύει ότι, αντί να δοθεί το βάρος στο ιωδιούχο σπιτικό αλάτι, θα έπρεπε να κοιτάμε από πού λείπει εντελώς: από τα εστιατόρια. «Υπάρχουν μερικές ανησυχίες ότι το ιωδιούχο αλάτι μπορεί να αλλάζει τη γεύση, την εμφάνιση και την υφή μερικών επεξεργασμένων προϊόντων, γι’ αυτό και δεν έχει υιοθετηθεί το ιωδιούχο αλάτι» λέει ο Satin. Αλλά τώρα που δύο στα τρία γεύματα τρώγονται έξω, λέει, «πιστεύω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί».
Ο Dasgupta θα πήγαινε ακόμα παραπέρα. Πιστεύει ότι η απάντηση στη λήψη ιωδίου είναι το ίδιο απλή σήμερα όσο ήταν και το 1970. «Το πρόβλημα θα λυνόταν» σου λέει «αν ξεκινούσαμε την υποχρεωτική ιωδίωση όλου του αλατιού».

Περισσότερες από 120 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, έχουν ξεκινήσει την υποχρεωτική ιωδίωση του αλατιού και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει χαιρετίσει αυτήν την προσπάθεια ως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο πρόληψης της ανεπάρκειας ιωδίου. Ο ΠΟΥ αναφέρει ότι από τότε που άρχισε να πιέζει για συνολική υποχρεωτική ιωδίωση, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο αριθμός των χωρών που έχουν πρόβλημα ανεπάρκειας ιωδίου έχει πέσει από 110 σε 47. Ο Dasgupta λέει ότι τα οφέλη στην υγεία του θυρεοειδούς είναι ιδιαίτερα εμφανή στις αναπτυσσόμενες χώρες και ότι δεν έχουν παρατηρηθεί ακόμη ανεπιθύμητα συμπτώματα από τη λήψη ιωδίου. Τα στοιχεία δείχνουν, προσθέτει, ότι ακόμα κι αν πενταπλασιάζαμε τη σημερινή λήψη ιωδίου, δεν θα είχαμε καμία επίπτωση στην υγεία μας. Μία χώρα στην Ασία ήδη καταναλώνει τέτοια ποσότητα ιωδίου και οι κάτοικοί της έχουν τους πιο υγιείς θυρεοειδείς στον πλανήτη.
Η ειρωνεία είναι ότι η Ιαπωνία είναι από τις λίγες χώρες που το αλάτι δεν ιωδιώνεται καθόλου. Σύμφωνα με τον Dasgupta και τον Francis A. K. Tayie, αναπληρωτή καθηγητή διατροφολογίας στο Central Michigan University, οι θυρεοειδείς των Ιαπώνων είναι ήδη θωρακισμένοι από το ρόλο που παίζουν στη διατροφή τους τα ψάρια και τα θαλασσινά, καθώς και τα φύκια, που είναι πολύ καλή πηγή ιωδίου.
Στον υπόλοιπο κόσμο, όμως, δεν κάνουμε ουρές για να φάμε σάντουιτς με φύκια. Κι ενώ το ένα τέταρτο των αντρών δεν λαμβάνει αρκετό ιώδιο, μία έκθεση του 2011 από το CDC έδειξε ότι το ένα τρίτο των γυναικών έχει ανεπάρκεια ιωδίου, συμπεριλαμβανομένου του 57% των εγκύων. Αν το ιώδιο δεν είναι αρκετό κατά την εγκυμοσύνη, μπορούν να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα στο έμβρυο, από κώφωση μέχρι νοητική καθυστέρηση.
Παρόλα αυτά, και ο Dasgupta και ο Tayie συμφωνούν ότι όλοι θα έπρεπε να λαμβάνουν όσο ιωδιούχο αλάτι χρειάζονται, για να έχουν υγιείς θυρεοειδείς. Ο λόγος για τον οποίο χρειαζόμαστε κυβερνητική εντολή είναι γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν καν ότι υπάρχει πρόβλημα. Δεν ξέρουμε πόσο ιώδιο καταναλώνουμε ή πού μπορούμε να το βρούμε. Οπότε καλό είναι να σημειώσουμε την απάντηση του Satin όταν τον ρώτησα αν οι κυρίαρχες μάρκες θα πολεμούσαν ξανά μία νομοθεσία για υποχρεωτική ιωδίωση. «Η βιομηχανία αλατιού θα κάνει ό,τι ζητήσουν οι πελάτες της». Σε αυτήν την περίπτωση, οι «πελάτες» δεν είναι οι νομοθέτες, αλλά το κοινό το οποίο δεν έχει καμία ενημέρωση πάνω στο θέμα.
Το πρόβλημα γίνεται ακόμα χειρότερο από το γεγονός ότι ο μέσος γιατρός δεν ξέρει τίποτε παραπάνω. «Ο γιατρός σου δεν μπορεί να σε εξετάσει για ανεπάρκεια ιωδίου» σου λέει ο Dasgupta, επιβεβαιώνοντας την δική μου εμπειρία. Η κύρια εξέταση για ανεπάρκεια ιωδίου είναι το UIC (συγκέντρωση ιωδίου στα ούρα), που ανιχνεύει πόσο χάνεται στα ούρα. Για το UIC, οι γιατροί είτε παίρνουν ένα δείγμα ούρων είτε πολλά δείγματα σε διάστημα 24 ωρών. Σε κάθε περίπτωση δημιουργούνται προβλήματα. «Ενα μόνο δείγμα μπορεί να μην είναι αντιπροσωπευτικό αυτού που συμβαίνει στο σώμα σε 24 ώρες» σου λέει ο Tayie. «Από την άλλη, μπορείς να χαθεί πολύ ιώδιο μες στις 24 ώρες της εξέτασης - είτε στην αποθήκευση είτε στη συλλογή δειγμάτων». Επίσης, ο Dasgupta σου λέει ότι πολύ λίγα διαγνωστικά κέντρα κάνουν UIC, λόγω του κόστους της συλλογής δειγμάτων. Αυτός κι άλλοι ερευνητές βγάζουν τα συμπεράσματά τους από μεγάλο αριθμό ανθρώπων, από τους οποίους λαμβάνουν ένα δείγμα.
Ακόμα, όμως, κι αν υπήρχε ένα αξιόπιστο τεστ, οι άνθρωποι δεν θα ήξεραν να το ζητήσουν. «Κανείς δεν ασχολείται με το πρόβλημα της ανεπάρκειας ιωδίου» σου λέει. «Κανείς δεν νοιάζεται». Η διατροφολόγος Blackburn συμφωνεί ότι η ενημέρωση του κοινού είναι το κλειδί για μία μακροπρόθεσμη λύση, αλλά και ότι γενικά είναι αισιόδοξη. Προσθέτει ότι διαπιστώνει ότι το ιώδιο έχει αρχίσει να προστίθεται σε πολυβιταμίνες. Επίσης, αναφέρει έρευνες που έχουν αρχίσει να καταρρίπτουν τη σύνδεση αλατιού και υπέρτασης δείχνοντας ότι το αλάτι αυξάνει την πίεση μόνο σε ανθρώπους που είναι ευαίσθητοι σε αυτό, που σημαίνει ότι αντιδρούν στο αλάτι με κατακράτηση υγρών. Κι επειδή ο θυρεοειδής ρυθμίζει το μεταβολισμό, το ιώδιο είναι ουσιώδες στη ρύθμιση του σωματικού βάρους, που είναι ένας βασικός παράγοντας στην υπέρταση.
Το σημαντικό, σου λέει η Blackburn, είναι οι άνθρωποι να έχουν γνώση για το τι συμβαίνει στο σώμα τους και να αποφασίζουν για την υγεία τους και την υγεία των παιδιών τους. «Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν αρκετό ιώδιο στη διατροφή τους» σου λέει. «Τα αυριανά παιδιά μπορεί να πληρώσουν τις συνέπειες των καλών  προθέσεών μας».
Με αυτό κατά νου δεν ασχολούμαι πια καθόλου με το γιατρό μου. Οι εξετάσεις αίματος δεν έδειξαν πρόβλημα στο θυρεοειδή. Για τώρα, το έχω ρίξει στην καφεΐνη για να ξυπνάω το απόγευμα κι έχω ξεκινήσει να ρίχνω μία πρέζα ιωδιούχο αλάτι στο πιάτο μου, είτε είμαι στο σπίτι είτε έξω - ρίχνω και λίγο, στα κρυφά, στο φαγητό της εγκύου γυναίκας μου.


Δείπνο με ιώδιο
11 τροφές που θα το δώσουν στο σώμα σου
 
Τροφή    Περιεκτικότητα σε ιώδιο (mcg)    % ΣΗΔ      
Φύκια *, 1 γρ.    16-2.984    11-1.989      
Βακαλάος **, 80 γρ.    99    66      
Γιαούρτι ***, 1 φλ.    75    50      
Αλάτι με ιώδιο, 1,5 γρ.    71    47      
Γάλα ***, 1 φλ.    56    37      
Fish sticks, 80 γρ.    54    36      
Ψωμί, 2 φέτες    45    30      
Γαρίδες **, 80 γρ.    35    23      
Παγωτό ***, 1/2 φλ.    30    20      
Αυγό, 1 μεγάλο    24    16      
Τόνος **, 80 γρ.    17    11      
* Η περιεκτικότητα των φυκιών σε ιώδιο ποικίλλει. Επειδή υπάρχει πιθανότητα να λάβεις υπερβολικά πολύ ιώδιο από φύκια, κράτα τις μερίδες μικρές.
** Τα επίπεδα ιωδίου σε ψάρια και θαλασσινά ποικίλλουν ανά εποχή και τοποθεσία.
*** Κατά προσέγγιση.     




Υποκατάστατο αλατιού
Αύξησε τη λήψη ιωδίου χωρίς να αυξήσεις το αλάτι
Μέχρι να λύσουμε το γρίφο του αλατιού, μία πολυβιταμίνη ίσως να είναι η καλύτερη λύση, σου λέει η Angela Leung, αναπληρώτρια καθηγήτρια ιατρικής στο Boston University. Κι αυτό γιατί οι περισσότερες περιέχουν τη συνιστώμενη δόση (150 mcg) κι επιπλέον θρεπτικά συστατικά που ενισχύουν το θυρεοειδή, όπως το σελήνιο. Πριν αγοράσεις, τσέκαρε την ετικέτα για τις λέξεις «ιωδιούχο κάλιο», όχι «φύκι». Η Leung, σε μία έρευνα του 2009, βρήκε ότι οι ποσότητες ιωδίου που προέρχονταν από φύκια, σε 19 πολυβιταμίνες είχαν απόκλιση μέχρι και 20% από την αναγραφόμενη. «Τα επίπεδα ιωδίου στα φύκια εξαρτώνται από το νερό στο οποίο μεγάλωσε, οπότε ποικίλλει» σου λέει. Επίσης, μη λαμβάνεις περισσότερο από 150 mcg την ημέρα. Μεγάλες δόσεις ιωδίου (1.100 mcg την ημέρα) θα βλάψουν αντί να βοηθήσουν το θυρεοειδή σου.