Θυμάσαι πότε οι γυναίκες προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εντυπωσιάσουν τους  άντρες; Οχι, ε; Ούτε εγώ. Ισως γιατί ίσχυε πολύ παλιά, γύρω στο 1850, που η Αμερικανή συγγραφέας Fanny Fern έγραψε την περίφημη φράση «ο δρόμος προς την καρδιά ενός άντρα περνάει από το στομάχι του».

Από τότε και μες στα 150 χρόνια που μεσολάβησαν έχουν αλλάξει πολλά - μη σου πω τα πάντα. Ανέκαθεν μου άρεσε να μαγειρεύω για τις γυναίκες. Συνήθως τους έκανα εγώ το τραπέζι, με τη σκέψη ότι μετά θα μου κάνουν εκείνες το κρεβάτι. Δεν φαίνεται να έκανα λάθος, αφού οι έρευνες δεν με διέψευσαν ποτέ. Το σπιτικό φαγητό αναδεικνύεται σε ένα από τα πιο ισχυρά δολώματα για να «ψηθεί» μια γυναίκα και να πάρει το κυρίως πιάτο στο κρεβάτι. Πάντα όμως στο τέλος κάτι πήγαινε στραβά. Το πρόβλημα βρισκόταν μάλλον στο μενού μου, αφού το φαγητό έμοιαζε περισσότερο με λύση ανάγκης για τις δύσκολες ώρες που ήταν κλειστό το delivery παρά με γεύμα αποπλάνησης.

Την τελευταία φορά εγώ κατέληξα στο κρεβάτι σε κωματώδη κατάσταση κι εκείνη πάνω από τη λεκάνη του μπάνιου. Ηταν η στιγμή που αποφάσισα ότι πρέπει να ζητήσω τη βοήθεια μιας ειδικού. Πάνω απ’ όλα ήθελα η επόμενη απόπειρά μου να μη μας οδηγήσει στα επείγοντα του κοντινού νοσοσκομείου. Επειτα ήθελα να εμπλουτίσω το μενού με συνταγές που να ταιριάζουν σε ρομαντικό γεύμα, χωρίς όμως να μαρτυρούν την πείνα μου για σεξ. Φώναξα, λοιπόν, τη Valerie Broussard, απόφοιτο του Institute of Culinary Education, προσωπική σεφ, συγγραφέα βιβλίων μαγειρικής και πάνω από όλα ΓΥΝΑΙΚΑ. Αποστολή της: να μου μάθει απλά tips και συνταγές αποπλάνησης που πιάνουν σε κάθε γυναίκα.

Η Valerie έκανε την αυτοψία της και μου ετοίμασε ένα πλάνο 5 μαθημάτων. Τα γεύματα που θα μου μάθαινε θα προκαλούσαν ευεξία αντί για ροχαλητό και στομαχικές αναταραχές. Μη φανταστείς ότι ήταν τίποτα το φοβερό. Απλές κι εύκολες συνταγές, με μοναδική παρενέργεια την εκτόξευση της λίμπιντο. Στο τέλος κάθε ημέρας θα με εξέταζε. Θα έφερνε μία πεινασμένη φίλη της στο σπίτι κι εγώ έπρεπε να ετοιμάσω το φαγητό και φυσικά να μην την αφήσω να φύγει ανικανοποίητη. 

Βάσει(ς) σχεδίου 
Το να πηγαίνεις για ψώνια με μια σεφ είναι απρόσμενα αισθησιακή εμπειρία. Από το μανάβικο μέχρι το μαγαζί με τα μπαχαρικά και τους ξηρούς καρπούς, η Valerie με προκαλούσε να χρησιμοποιήσω όλες τις αισθήσεις μου. Με φώναζε να δω, να μυρίσω, να γευτώ, να πιάσω και να ακούσω. Δεν σταματήσαμε καθόλου να μιλάμε, καθώς ανταλλάσσαμε διαρκώς ιδέες για το πώς, για παράδειγμα, θα μπορούσε να μαγειρευτεί το κόκκινο ή το άσπρο κρέας. Η λίστα με τα φαγητά ήταν μεγάλη και πάνω απ' όλα ευέλικτη, αφού ήμασταν ανοιχτοί σε διάφορα τρόφιμα. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να είναι ζουμερά, ώριμα, νόστιμα κι εύκολα προσβάσιμα, ακριβώς δηλαδή ό,τι ζητάμε κι από τις γυναίκες για τις οποίες προορίζονται. 

Μαζί με το τέλος της βόλτας μας τέλειωσαν και τα ψέματα. Πήγαμε στο σπίτι της Valerie και κλειστήκαμε στην κουζίνα για ταχύρρυθμο φροντιστήριο. Ξεκίνησε από το πώς μπορώ να κόβω γρήγορα και σωστά. Μου έμαθε τη λαβή δείκτη-αντίχειρα ακινητοποιώντας -α λα Μπρους Λι- τα τρόφιμα, μόνο που αντί για «γροθιά του θανάτου» το έλεγε «mise en place».

Καθώς προχωρούσε το μάθημα διαπίστωνα ότι, όσα γαλλικά κι αν μου ψιθύριζε, η μαγειρική δεν ήταν τόσο τρομακτική όσο ακουγόταν. Το «mise en place» που έλεγε σήμαινε να βάζεις τα πράγματα στη θέση τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή, σήμαινε να έχεις τα υλικά κομμένα, έτοιμα και σε μικρή απόσταση από την κουζίνα, ώστε να κάνεις τις αλχημείες σου. Ομοίως το «déglacer» που ακουγόταν μεν εντυπωσιακό -κάτι σαν το αρασέ ή το πλασέ- δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το να ρίχνεις κάτι υγρό στο σοτάρισμα και να ξύνεις τα υπολείμματα του φαγητού από τον πάτο.

Ψωμί και αλάτι φάγαμε, που λέει ο λόγος, με τη Valerie μέχρι να μου μάθει την ορολογία της γαστρονομίας και αφού τα μαγειρέψαμε πρώτα οι δυο μας ήμουν πλέον έτοιμος να μαγειρέψω για τις φίλες της.

1. Πάνω στο ψήσιμο 
* Σαλάτα με φρέσκο σπανάκι, κατσικίσιο τυρί και ψημένα φιστίκια  * Πικάντικο φιλέτο με ψητές πατάτες και φασόλια * Banana Foster

Την επόμενη κιόλας ημέρα μετά το μαραθώνιο μάθημα με τη Valerie, η αποστολή μου ήταν να ψήσω την Belle, που θα ερχόταν για φαγητό στο σπίτι μου. Εγώ γνώριζα την αδυναμία της Belle στο κρέας. Εκείνη δεν γνώριζε τη δική μου αδυναμία στις γυναίκες που τρώνε το κρέας. Το έπαιξα λοιπόν άνετος και φρόντισα να έχω κάνει το «mise en place» μου πριν χτυπήσει το κουδούνι. Ηξερα ότι δεν θα μου πάρει και πολύ η προετοιμασία, οπότε προτίμησα να είμαι έτοιμος για να της δώσω την εντύπωση ότι με πέτυχε πάνω στο καλό.

Η αντίδρασή της με το που μπήκε και με βρήκε να μαγειρεύω για εκείνη ήταν τόσο θερμή όσο και ο φούρνος μου. Εβαλα το σπανάκι στη σαλατιέρα και -με αέρα έμπειρου σεφ- της σέρβιρα το πιάτο ρίχνοντας από πάνω το τυρί και τα φιστίκια. Επέστρεψα στην κουζίνα και συνέχισα με το ψήσιμο της μπριζόλας. Κάπου εκεί ήταν που θυμήθηκα τη Valerie στα ψώνια μας κι έθεσα σε εφαρμογή το σχέδιο «τρύπα της τη μύτη». Ανοιγόκλεισα στιγμιαία το φούρνο και άρχισα να στριφογυρίζω με μανία την πετσέτα της κουζίνας, ώστε να πάρει μυρωδιά για το τι συμβαίνει στο διπλανό δωμάτιο.

Η ανυπομονησία της ήταν μεγάλη και ο τελικός απολογισμός είχε ως εξής: την μπριζόλα την έψησα μέτρια, τη σος την έφτιαξα τέλεια και τις πατάτες τις πέτυχα. Εκείνο στο οποίο δεν τα πήγα και πολύ καλά ήταν τα λαχανικά, που μου βγήκαν λίγο πιο σκληρά απ’ ό,τι έπρεπε. Παρόλα αυτά, τρώγονταν! Εξάλλου το Banana Foster, που ακολούθησε, γλύκανε την Belle τόσο, που θέλησε να κάτσει να δει τη γλύκα και στο κρεβάτι μου.

2. Μόλις δέσει το γλυκό
* Αγρια μανιτάρια και ομελέτα με γραβιέρα και σος μήλο-κοτόπουλο * Πιατέλα φρούτων με αρωματικό σιρόπι και φρέσκο μαϊντανό 

Κάποια στιγμή ξεμύτισα από το δωμάτιο και αποσύρθηκα για λίγο στα ενδότερα να δώσω συνέχεια στο μενού. Επλυνα φρούτα και έφτιαξα σιρόπι βράζοντας νερό με ζάχαρη και  γλυκάνισο, γαρίφαλο, βανίλια και στο τέλος ένα ξυλάκι κανέλας. Περίχυσα με το σιρόπι το πιάτο -στο οποίο είχα κόψει κόκκινο γκρέιπφρουτ, βατόμουρα και πεπόνι- κι επέστρεψα δίπλα της, αφού πρώτο το έβαλα στο ψυγείο να παγώσει. Μετά από κάνα δίωρο, που είχα ανακτήσει κάπως τις δυνάμεις μου, πήγα να τελειοποιήσω την πιατέλα με τα φρούτα και να της φτιάξω ομελέτα. Της σέρβιρα στο κρεβάτι και η κατάληξη με τα φρούτα και το αρωματικό σιρόπι τους ήταν, αντί για τα δικά της, να γλείφει τα δικά μου δάχτυλα προσκαλώντας με σε round two. 

3. Το καλό πράγμα... δεν αργεί να γίνει
* Σαλάτα caprese  * Παϊδάκια με ψητά λαχανικά * Κρέμα με γεύση σοκολάτας

Το δεύτερο τεστ είχε το όνομα Rebecca, μακριά μαύρα μαλλιά και καμπύλες από την κόλαση. Επρεπε να την εντυπωσιάσω όσο με εντυπωσίασε κι εκείνη με το που μπήκε στο σπίτι. Ευτυχώς είχα διαλέξει το κατάλληλο μενού: αυτό που φαίνεται σαν να πέρασες όλη τη μέρα στην κουζίνα μαγειρεύοντας, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις ασχοληθεί ιδιαίτερα. Φρόντισα μόνο να αρχίσω τις ετοιμασίες αρκετά πριν από την ώρα του ραντεβού. Εψησα τα παϊδάκια για να μην την κάνω να μυρίζει ολίγον τι από ταβέρνα και βέβαια έκανα το γλυκό, για να προλάβει στο μεταξύ να κρυώσει η κρέμα στο ψυγείο.

Αφού την υποδέχτηκα άρχισα να φτιάχνω τη σαλάτα: έκοψα τις ντομάτες και τη μοτσαρέλα, ψιλόκοψα το βασιλικό και πρόσθεσα λάδι, μπαλσάμικο και λίγο μαύρο πιπέρι. Οι κόκκινες, άσπρες και πράσινες στρώσεις της caprese, χωρίς να απαιτούν ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, φαίνονται πάντα εντυπωσιακές στο πιάτο. Ετσι, ενώ ήμασταν στην κουζίνα μου, στιγμιαία την ταξίδεψα στην Ιταλία.

Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι χάρη στο mise en place της Valerie δεν χρειαζόταν να ανακατέψω εκείνη την κρίσιμη στιγμή κάτι ούτε να σοτάρω, να ψήσω ή να σβήσω. Είχα βάλει τον αυτόματο και ήμουν έτοιμος για απογείωση με το γλυκό. Με την πρώτη μπουκιά, οι κόρες των ματιών της Rebecca διαστάλθηκαν και για αρκετή ώρα έβγαζε μόνο επιφωνήματα. Να πω ότι δεν το περίμενα; Μετά από την επιβεβαίωση που μου έδωσε η αντίδρασή της, η κρέμα με γεύση σοκολάτας έχει γίνει σταθερή αξία στο ψυγείο μου, ένα δυνατό όπλο που πετυχαίνει τους πιο δύσκολους στόχους.

4. Ανοδική πορεία
Μύδια με ζωμό ντομάτας και ντοματίνια * Τυρί * Σανγκρία

Από το μάθημα με τη Valerie μου είχε καρφωθεί στο μυαλό μία σκηνή: ήταν η στιγμή που την είδα να μπαίνει πίσω από τον πάγκο και σε χρόνο dt να ετοιμάζει μύδια. Αναρωτιόμουν αν ήταν θέμα πείρας ή αν μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο. Ο μόνος τρόπος για να μάθω την απάντηση ήταν να το δοκιμάσω, πράγμα που έκανα με την Kate. Μάλιστα με πέτυχε εν δράσει και διαπίστωσα ότι ένιωσε ανακούφιση μπαίνοντας σε ένα σπίτι κατακλυσμένο από τη μυρωδιά της ντομάτας. Ο αναστεναγμός της ήταν απόδειξη ότι η μαγειρική είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να σύρεις μια γυναίκα από τη μύτη.

Με ακολούθησε αμέσως στην κουζίνα και για να κερδίσω λίγο χρόνο έβαλα να πιούμε σανγκρία. Μόλις άρχισε να κοχλάζει ο ζωμός έριξα τα μύδια, ενώ ήταν η κατάλληλη στιγμή για να βγάλω στο τραπέζι την πιατέλα των τυριών που είχα ετοιμάσει από νωρίς. Τα σέρβιρα πάνω σε ξύλινη επιφάνεια γαρνίροντας με τσιπς, κριτσίνια, αμύγδαλα, γλυκά κόκκινα σταφύλια και κυδώνι. Λίγο αργότερα τα μύδια ήταν έτοιμα για να συμπληρώσουν την εξωτική ατμόσφαιρα. Θυμήθηκα να δείξω στην Kate το κόλπο της Valerie να βγάζει εύκολα τα μύδια χρησιμοποιώντας σαν chopsticks το πρώτο άδειο κέλυφος και τα συνόδεψα με ψητό ψωμί. Ετσι, προτού γευτούμε ο ένας τα ζουμιά του άλλου, δεν αφήσαμε σταγόνα από το πιάτο με τα μύδια. 

5. Το μεγάλο φαγοπότι
* Σαλάτα με ελιές, μάραθο και σαγκουίνι  * Paella * Ψητά σύκα με παγωτό βανίλια

Δεν τα είχα καταφέρει και άσχημα με την καθεμία χωριστά. Είχα μπροστά μου τη μεγαλύτερη πρόκληση, όταν κάθισαν στο τραπέζι μου τρεις. Η μία ήταν παλιά γνώριμη: η Belle, που αυτήν τη φορά έφερε μαζί τις δύο κολλητές της, στις οποίες είχε μιλήσει για τις μαγειρικές -και θέλω να πιστεύω όχι μόνο- ικανότητές μου. Επρεπε να φανώ αντάξιος των προσδοκιών τους και γι’ αυτό έβαλα όλη την τέχνη μου.

Διαπίστωσα ότι το να μαγειρεύεις για περισσότερους από έναν έχει και τα καλά του. Δεν έχεις το άγχος να τελειώνεις γρήγορα, μην τυχόν και πλήξει ο άλλος από μοναξιά. Επειτα, μαζί με τον αριθμό των ατόμων, αυξάνεται και η ικανοποίηση στο τέλος όταν έρχεται η ώρα της αποθέωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το άξιζα πραγματικά, γιατί δυσκολεύτηκα με την paella που διάλεξα ως τελευταία δοκιμασία. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη συνταγή μην κάνω κάνα λάθος, όμως τελικά κατάφερα να δώσω χρώμα στο βράδυ μας.

Στην αρχή, μπορεί ως γυναίκες να σκέφτηκαν ότι το ροζ της γαρίδας δεν συνδυαζόταν και πολύ με τα πράσινα φασόλια, τις κίτρινες φέτες λεμονιού, τις κόκκινες πιπεριές και το χρυσαφί του κοτόπουλου. Οταν όμως εξαφανίζονταν ένα ένα τα χρώματα, καθώς η καθεμιά τους έτρωγε και δεύτερο και τρίτο κομμάτι, εξαφανίστηκαν και οι αμφιβολίες.

Το γλυκό που είχα ετοιμάσει θα έδινε συνέχεια στις αντιθέσεις: ψητά σύκα με παγωτό βανίλια. Ομως στο ψυγείο είχε περισσέψει ένα μπολ από την κρέμα με τη γεύση σοκολάτας και ο πειρασμός να την ξανατεστάρω -σε τρεις γυναίκες αυτήν τη φορά- ήταν μεγάλος. Μόλις το ακούμπησα στο τραπέζι, όλα τα κουτάλια κατευθύνθηκαν μέσα του και άρχισαν οι αναστεναγμοί. Είχα βγάλει το συμπέρασμά μου: η αποπλάνηση, όπως και η κρέμα σοκολάτας, μπορεί να επαναληφθεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις βρει τη συνταγή.