«Αντρες Που δεν Μπορούμε να τους Αντισταθούμε» – Τι γοητεύει τις γυναίκες
Τι είναι αυτό που την κάνει να γυρίζει πίσω για περισσότερο; Τέσσερις γυναίκες περιγράφουν τον άντρα που τους κόβει την ανάσα.
Ο Ακαταμάχητα Απλός
της Νίκης Χαγιά
Όταν μια γυναικα (εγώ) μένει μόνη της για κάποιον καιρό περνάει καλά. Βγαίνει τα βράδια με τον κολλητό της (Αλέξη), κοιμάται στην καλή της φίλη (Τρίσα), πηγαίνει ταξίδια με το alter ego της (Εύα), γνωρίζει πολλούς άντρες, κοιμάται με αρκετούς (συγγνώμη, μπαμπά), μα πάνω από όλα μαθαίνει τελικά να εκτιμάει κάτι τρομερά σημαντικό: την απλότητα. Οχι ίντριγκες, όχι πάθη, όχι ζήλιες, όχι καχυποψίες, όχι ψέματα. Ο Νικόλας ήρθε ακριβώς τη στιγμή που άρχιζα να συνειδητοποιώ την αξία του μινιμαλισμού: το περσινό καλοκαίρι. Είναι, όπως λέει ο art director του MH, Κωνσταντίνος, «ο άγιος αυτός άνθρωπος» που δεν με ανέχεται, αλλά με δέχεται έτσι ακριβώς όπως είμαι. Μαζί του δεν χρειάζεται να προσποιηθώ ότι είμαι έξυπνη, όμορφη, ταλαντούχα, δραστήρια, δυναμική γυναίκα, που το πρωί βάζει φωτιά στο πληκτρολόγιο και το βράδυ γίνεται η μπουρλοτιέρισσα του κρεβατιού. Μαζί του είμαι μόνο η Νίκη κι εκείνος είναι ο Νικόλας, ο ίδιος Νικόλας που γνώρισα πριν από ένα χρόνο.
Ενα ανοιχτό βιβλίο, που ό,τι σκέφτεται, το λέει. Ο 28χρονος «υπερφυσικός μπέμπης» που παίζει FIFA Street με τους κολλητούς του και φωνάζει όταν σκοράρουν, που βάζει δυνατά trance μουσική, που όταν με παίρνει ο ύπνος έρχεται και με ξυπνάει με το φλας της φωτογραφικής του, που τρώει όλα τα φαγητά που του φτιάχνω, ακόμα και αν είναι τόσο καυτερά που βγάζει καπνό ανάμεσα στα δόντια, που στο δρόμο οδηγεί λίγο νευρικά (πατάει κάπως απότομα το φρένο), που του αρέσει να κάνει συνέχεια γκριμάτσες, που με αγκαλιάζει συνέχεια και παντού και που λέει το ωραιότερο «εντάξει» που έχω ακούσει ever. Αν και πάντα μου άρεσαν οι λίγο μυστήριοι τύποι, οι κάπως avant-garde, οι ακατανόητοι, οι περίπου gay, αυτοί που ο Βάκης αποκαλεί «junkies», εκείνος είναι ακριβώς όλα τα αντίθετα και κάτι παραπάνω: είναι Σουηδός.
Χαρακτηρισμός που βγαίνει από την εξής φιλοσοφία: θα βγούμε έξω με φίλους και φίλες και θα περνάμε καλά. Δεν θα αναλώνουμε την ώρα μας και τη διάθεσή μας για να φυλάμε ο ένας καραούλι στον άλλον ούτε για να τον κυνηγάμε από πίσω για να μάθουμε σε ποιον/α μιλάει. Αυτό λέγεται αμοιβαία εμπιστοσύνη και με τον Νικ έμαθα ότι αυτός ο ορισμός δεν υπάρχει μόνο σε κάποια ουτοπία, υπάρχει και στη Γη. Και για να τελειώσω τη ρομαντζάδα που με έπιασε (αγόρια είσαστε, καταλαβαίνω), επειδή όλοι μας έχουμε καταλήξει να φιλάμε για καληνύχτα τον λάθος άνθρωπο, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω ότι εγώ φιλάω τον σωστό κι αυτό και μόνο το feeling κάνει τον Νικόλα ακαταμάχητο.
Ο Νέος Αντρας της Παλιάς Σχολής
της Τίνας Σαρδέλα
«Λοιπόν, τι θα γίνει; Σου αρέσει;». Η ερώτηση αφορούσε το φίλο του κι εγώ σε μία αποτυχημένη απόπειρα διπλωματίας απάντησα ότι τον γνώριζα ελάχιστα. Πώς ήταν λοιπόν δυνατό σε δύο μόνο μέρες να ξέρω αν μου αρέσει; Λάθος απάντηση. Και το ήξερε. «Δύο μέρες είναι αρκετές για να ξέρεις αν σου αρέσει κάποιος». Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το βράδυ είχα καταφέρει να πω «όχι». Από κει και πέρα είναι άλλη ιστορία. Γιατί πώς είναι δυνατό να αρνηθείς το απόλυτο αρσενικό; Τον άντρα που θα ήθελαν οι υπόλοιποι άντρες να είναι και οι γυναίκες να έχουν. Ο άντρας που «δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ». Κλασική περίπτωση alpha male, σίγουρος για τον εαυτό του, τόσο ώστε να αυτοσαρκάζεται και να ξέρει ότι αυτό λειτουργεί σαν αφροδισιακό. Επάξιος εκπρόσωπος της «παλιάς σχολής»: κάτι σε Steve McQueen και Sean Connery, που σε κάνει Miss Mοneypenny στον δικό του James Bond. Γιατί ούτε κι εκείνη μπορούσε ποτέ να του αρνηθεί. Και όχι, δεν μιλάμε για φαλλοκράτη (ξεπερασμένη έννοια, κατά τη γνώμη μου), αλλά για εξαίρετο δείγμα αρρενωπότητας με όλα τα κλισέ που το συνοδεύουν: πάθος για αυτοκίνητα, πάθος για γυναίκες, με λίγα λόγια, πάθος γενικά.
Οταν τον κοιτάς δεν σου θυμίζει σε τίποτα τα ανδρόγυνα μοντέλα με σαρκώδη χείλη στις διαφημιστικές καμπάνιες ή τα clean cut ποπ είδωλα, που κάνουν τα κοριτσάκια να τσιρίζουν υστερικά. Ωραίος, με ατέλειες που τις επιδεικνύει σαν ατού κάνοντάς τις μέρος της γοητείας του. Προπάντων αρρενωπός, όχι με τη βουκολική έννοια, αλλά με μια εκλεπτυσμένη σκληρότητα. Ενας άντρας που ξέρει το ρόλο του. Ξέρει ότι είναι κυνηγός και ανεξαρτήτως με το αν θα πετύχει το στόχο του, εκείνος παραμένει στο παιχνίδι. Γιατί, κατά τη γνώμη του, αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον: τον κρατάει σε εγρήγορση. Και ως φανατικός thrill junkie υποκύπτει στο νόμο των πιθανοτήτων. Η επιβεβαίωση είναι για εκείνον σπορ, όχι αναγκαιότητα. Και χωρίς ποτέ να πιέσει, εσύ δεν μπορείς να του πεις όχι. Το προσπαθείς μόνο και μόνο για την τιμή των όπλων, αλλά ποιο το όφελος; Εσύ χάνεις.
Ο Επιμένων
της Μάρθας Κορινθίου
Στην αρχη τον αντιμετωπίζεις με καχυποψία, επειδή φαίνεται να ανήκει στη συνωμοταξία του Αλφι. Στοιχηματίζεις ότι ένας τριψήφιος αριθμός γυναικών έχει ξαπλώσει στο κρεβάτι του. Φυσικά, δεν θα μάθεις ποτέ ότι έχεις κερδίσει το στοίχημα. Ο άντρας αυτός έχει DNA playboy, αλλά δεν είναι κάθαρμα. Η επιτυχία που έχει δεν αποτελεί προϊόν ναρκισσισμού. Είναι κυνηγός ηδονών, αλλά δεν το κάνει για επιβεβαίωση. Σκέψου, ας πούμε, τον πιο διάσημο τυχοδιώκτη: τον Τζιάκομο Καζανόβα. Μπορεί να είχε άπειρες κατακτήσεις, είχε όμως και τα κότσια να ερωτευτεί παράφορα. Φτιάξε, λοιπόν, στο μυαλό σου ένα τέτοιο αντίτυπο – χαμηλών, όμως, τόνων.
Ο τύπος αυτός αφοσιώνεται σε σένα από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Οταν, για παράδειγμα, σε κοιτάζει στα μάτια και σου ψιθυρίζει ότι είσαι η πιο ωραία γυναίκα μέσα στο Galaxy. Δεν μπορείς να τον αμφισβητήσεις. Δεν γίνεται ακόμα και αν εκείνη τη στιγμή σκάσει μύτη η Μόνικα Μπελούτσι αγκαζέ με την Μπιγιονσέ. Το βασικό είναι ότι αναδύει αρρενωπότητα και τεστοστερόνη, αλλά με έναν υπόγειο τρόπο. Δεν είναι δηλαδή ο άντρας που μπαίνει μέσα στο μπαρ και παθαίνουμε πανικό. Εχει όμως κάτι, που κάνει την μπαργούμαν να του χαμογελάει γλυκά και τη μεθυσμένη διαφημίστρια να του πιάνει το χέρι. Δεν μοιάζει με τον Τζόρτζ Κλούνεϊ, αλλά με τον Μπενίτσιο ντελ Τόρο. Δεν έχει Boxster, διαμέρισμα με ενυδρείο και home theatre ούτε ντουλάπα που αν την εξαργυρώσεις, αγοράζεις αυτοκίνητο. Δεν είναι ο άντρας-στερεότυπο που κατοικεί στις φαντασιώσεις μας, ένα είδος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, που μοιάζει να βγήκε από παλιά ασπρόμαυρη διαφήμιση D&G και στον ελεύθερο χρόνο του μαγειρεύει ριζότο με τρούφα.
Είναι περισσότερο αυτό που θα έλεγε κανείς «ο άντρας της διπλανής πόρτας». Ενα τυπικό αρσενικό είδος που βλέπει ποδόσφαιρο, παίζει στοίχημα και τρώει πίτσες. Το φοβερό είναι ότι μαζί του νιώθεις τόση ασφάλεια όση και κατά τη διάρκεια μιας ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας, αλλά ταυτόχρονα και τόση εγρήγορση σαν να κάνεις κάμπινγκ στην Γκόα και να βλέπεις ξαφνικά μία βασιλική κόμπρα να σε κοιτάζει στα μάτια. Το πρωί ξυπνάει και πάει στο φούρνο να σου πάρει κρουασάν και το βράδυ -έστω και αν βγει έξω για ένα γρήγορο ποτό- νιώθει ανασφάλεια αν έχει στην τσέπη του λιγότερα από 250 ευρώ. Το πιο σημαντικό είναι ότι αγαπάει τις γυναίκες κι αυτό είναι έκδηλο. Είναι ικανός να τις εκτιμήσει όλες, ανεξαρτήτως επιπέδου, από την αφράτη περιπτερού έως την καθηγήτρια μακροοικονομίας του LSE. Το κοκτέιλ των παραπάνω στοιχείων είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό. Αργά ή γρήγορα, τσαλακώνω τις αναστολές και τις φοβίες μου κι ενδίδω.
Ο Δικός μου Σάκης Ρουβάς
της Σοφίας Μπραϊμάκου
Ρώτησε κάποιος, κάποτε την Μπριζίτ Μπαρντό ποιος από τους άντρες που πέρασαν από τη ζωή της άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του πάνω της. Εκείνη γέλασε λίγο βραχνά, έγλειψε τα σαρκώδη χείλη της και παίρνοντας ένα αβάσταχτα σέξι ύφος Λολίτας είπε: «Κανένας απολύτως». Τα κακά νέα είναι ότι η Μπριζίτ Μπαρντό είναι πλέον μία θλιβερή γριά. Τα καλά -ή μήπως όχι;- είναι πως εγώ δεν είμαι η Μπριζίτ και δεν απαριθμώ τις ρυτίδες μου φτιάχνοντας ένα γεωγραφικό χάρτη στο πρόσωπό μου. Ως Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας έχω σχηματίσει τη δική μου λιγότερο ναρκισσιστική άποψη. Οταν υπάρχει άντρας στη ζωή μου ξεχνώ όλους τους άλλους. Ο άντρας που υπάρχει στο τώρα είναι ο καλύτερος άντρας που υπήρξε ποτέ. Ο ιδανικός άντρας δεν είναι απαραίτητο να έχει το χαμόγελο του Σάκη. Το δικό του όμως μου αρέσει πιο πολύ. Στο βλέμμα του διακρίνω έναν ιδανικό εργοδότη. Δεν είναι αυτός που θα με προσλάβει μόνο. Είναι αυτός που θα καταφέρει να με κρατήσει στη δουλειά. Με τα bonus μου, τις αργίες και τις υπερωρίες μου. Είναι ο άντρας που δεν μου χρωστά το παραμικρό. Ως κύριος που είναι, μου τα προσφέρει όλα χωρίς να τα ζητήσω. Δεν αντικαθιστά τον πατέρα μου.
Ο ιδανικός άντρας ζηλεύει όσο πρέπει, δεν με φοβίζει για το αν θα συνεχίσω να είμαι αρτιμελής (αν υποπέσω στο σφάλμα να φλερτάρω κάποιον για πλάκα), ωστόσο δεν είναι και μαλάκας. Καμιά φορά με αφήνει να τον παραμυθιάζω λιγάκι, μόνο και μόνο για να μη με προσβάλει. Του κάνω προσηλυτισμό υγιεινής διατροφής υπό την αιγίδα των συμβουλών του Men’s Health. Δεν φοβάται να αλλάξει, δεν είναι ξερόλας και ξέρει να εξελίσσεται. Είναι κάτι σαν να συμβαδίζουν οι χρόνοι μας. Βλέπετε, έχουμε καλό timing, γι’ αυτό όταν καμιά φορά σταματάω να μιλάω δεν φοβάται μήπως με χάσει. Καμιά φορά γίνεται λίγο κάφρος κι εγώ προσποιούμαι πως με πειράζει. Για παράδειγμα, όταν προσποιούμαι πως είναι κρίμα που δεν πηγαίνουμε στο θέατρο. «Ξέρεις τι παραστάσεις έχω χάσει από τότε που γνωριστήκαμε»; Το θέμα είναι πως ακόμη δεν του έχω πει πως μαζί του έμαθα να αγαπώ περισσότερο το σινεμά.
Είναι cool κι όμως, καμιά φορά γίνεται λίγο βλάκας – όπως όλοι οι άντρες. Τον σώζει όμως που ξέρει να φτιάχνει και μία λάμπα. Είναι πρακτικός, σε αντίθεση με μένα που νιώθω απροσάρμοστη σε οτιδήποτε χρειάζεται μέθοδο. Οταν με θυμώνει, με θυμώνει πολύ. Αλλά είναι Ο.Κ., γιατί μετά από έναν καβγά, sex is great. Δεν μου μιλάει για παλιές του γκόμενες. Μου φτιάχνει πρωινό. Οταν είμαι κουρασμένη, μου κάνει μασάζ της κακιάς ώρας, αλλά από το τίποτα, καλό είναι. Δεν μου κάνει ποτέ, μα ποτέ, μούτρα. Δεν είναι αναποφάσιστος. Δεν είναι κρυφογκέι. Δεν την πέφτει κρυφά στις φίλες μου. Δεν είναι κολλημένος με τη μάνα του. Με συγχώρεσε όταν μια φορά -κατά λάθος- του πέταξα κάτι DVD με παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί το έκανε τόσο μεγάλο θέμα (με κάνει να βαριέμαι τόσο πολύ όταν μου μιλάει για τον Παναθηναϊκό και όταν μου ζητάει να αναγνωρίσω τους παίκτες του).
Είναι γενναιόδωρος. Εχει στυλ. Είναι σέξι. Δεν είναι κομπλεξικός με τους άλλους άντρες. Και, το κυριότερο, όταν είμαι μαζί του δεν υπάρχουν άλλοι άντρες. Παραφράζοντας λίγο τη Μήδεια, θα έλεγα πως ο ιδανικός άντρας που είναι τώρα, ήταν πάντοτε. Τουλάχιστον, στο μυαλό μου. Νομίζω πως -κατά βάθος- όλοι γνωρίζουμε ακριβώς αυτό που μας ταιριάζει. Γι’ αυτό και είμαι πια σίγουρη πως όταν η Μπριζίτ έλεγε -γλείφοντας τα χείλη της- εκείνο το «κανένας απολύτως», ήταν η μετά Ροζέ Βαντίμ εποχή.
Αν σας ενδιαφέρει και η αντίστροφη οπτική, δείτε πώς διαβάζουν οι άντρες τα σημάδια μιας γυναίκας που εκπλήσσει στο ερωτικό παιχνίδι: κινήσεις που προδίδουν μια γυναίκα με πάθος.
Η εμπιστοσύνη που αναφέρεται εδώ συνδέεται άμεσα με το πώς διαχειρίζεται κανείς τις φιλίες με γυναίκες όταν είναι σε σχέση: φιλία με γυναίκα όταν έχεις σχέση.
Για μια πιο ευρεία ματιά στις διαφορές και τις ομοιότητες των δύο φύλων, διαβάστε τι μπορούν να μάθουν οι άντρες από τις γυναίκες: μαθήματα που δίνουν οι γυναίκες στους άντρες.
Τι έχουν κοινό οι τέσσερις άντρες
Τέσσερις γυναίκες, τέσσερα διαφορετικά πορτρέτα. Κι όμως, υπάρχει κοινός πυρήνας.
Ο πρώτος κερδίζει με την απλότητα και την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Ο δεύτερος, με την άνεση και την αυτοπεποίθηση της παλιάς σχολής. Ο τρίτος, με την επιμονή και τη γνήσια αγάπη για τις γυναίκες. Ο τέταρτος, με τη σταθερότητα και τη διάθεση να εξελίσσεται δίπλα στη σύντροφό του.
Εδώ υπάρχει μια παγίδα: δεν πρόκειται για συνταγή που ταιριάζει σε όλους. Πρόκειται για προσωπικές εντυπώσεις, γραμμένες με χιούμορ και υπερβολή. Αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι κανένας από τους τέσσερις δεν προσπαθεί να παίξει ρόλο. Είναι ο εαυτός τους, και αυτό φαίνεται.
Σύνοψη
Η γοητεία, σύμφωνα με τις τέσσερις συγγραφείς, δεν βγαίνει από την εμφάνιση ή τα υλικά αγαθά. Βγαίνει από την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη, την αυτοπεποίθηση και το πώς κάνεις τον άλλον να νιώθει δίπλα σου.
