Το κακό ξεκινάει από νωρίς. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να πεις πολλά «όχι» στον πατέρα σου, γιατί χωρίς χαρτζιλίκι δεν μπορείς να την πας ούτε μέχρι τη γωνία. Από τότε που σου φόρτωσαν στο σβέρκο ένα σωρό δασκάλους να σου κάνουν κουμάντο κι εσύ να τους ανέχεσαι, επειδή δεν γίνεται να περνάς δυο τρία χρόνια σε κάθε τάξη. Ούτε να πάρεις σύνταξη και να έχεις ακόμη φοιτητικό πάσο. Αρα ο λόγος του καθηγητή σου στη σχολή ήταν κάτι σαν το Κοράνι. Ιερός.
Ο χειρότερος όμως όλων είναι ο τύπος που κρύβεται πίσω από τη βαριά δρύινη πόρτα και κάθε τρεις και λίγο σε φωνάζει στο γραφείο του, σαν βραχνιασμένος κόκορας, γιατί κάτι σε θέλει. Κάτι δεν του άρεσε. Κάτι δεν έγινε όπως είπε. «Κάτι κακό θα σου συμβεί αν συνεχίσεις έτσι…», σκέφτεσαι εσύ. Και να σκεφτείς ότι με αυτόν τον τύπο περνάς περισσότερες ώρες απ’ όσες με την γκόμενά σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τον εαυτό σου. Και πρέπει να προσαρμοστείς. Γιατί αν δεν το κάνεις, η δουλειά σου θα θυμίζει Λωρίδα της Γάζας (δράκοι με βατραχοπέδιλα θα κολυμπάνε στη θάλασσα της οργής σου) από τις συγκρούσεις. Και πάνω στην απελπισία σου σκέφτεσαι να γίνεις καμικάζι και να τα τινάξεις όλα στον αέρα. Μαζί και αυτόν…
Λάθος. Δεν χρειάζεται να βρεθείς εσύ στην ουρά του ταμείου ανεργίας επειδή αυτός θέλει ψυχίατρο. Θα σου φανεί, λοιπόν, χρήσιμο αν συνεχίσεις να διαβάζεις, αφού παρακάτω θα αναγνωρίσεις τρεις τύπους αφεντικών και ορισμένες στρατηγικές, που μπορείς να ακολουθήσεις, ώστε να τους κάνεις να δουν τον κόσμο με τα δικά σου μάτια.


ΑΝ ΘEΛΕΤΕ:





