Εργένης για μία εβδομάδα – Το πείραμα ενός παντρεμένου
 |
Πήραμε έναν παντρεμένο μεσήλικα, πατέρα δύο παιδιών, και τον αφήσαμε μετέωρο στην εργένικη ζωή για επτά ολόκληρες ημέρες. Ο,τι απέμεινε από αυτόν, τον βάλαμε να γράψει το ακόλουθο βιωματικό άρθρο. Μετά λέμε να το χαρίσουμε στην επιστήμη.
Η δολοφονική ξανθιά με τα σαρκώδη, που μοιράζουν υποσχέσεις, χείλη είναι πεσμένη στα τέσσερα. Τα δωδεκάποντα τακούνια κοιτάζουν απολογητικά το ταβάνι, το stretch φόρεμά της προδίδει σημεία που θα έπρεπε να παραμένουν στη φαντασία, τα μεταξένια της μαλλιά μοιάζουν να τυλίγουν τα πόδια μου ακολουθώντας το χριστιανικό, αλλά καθ’ όλα σέξι παράδειγμα της Μαρίας Μαγδαληνής. Τα μάτια της συναντούν τα δικά μου, τα κοιτάζουν με μια έκφραση που φαίνεται να λέει: «Ποτέ δεν περίμενα να μου συμβεί κάτι τέτοιο». Φυσικά και δεν το περίμενε. Το κεφάλι της είναι στην αγκαλιά μου για ένα και μόνο λόγο. Κατά λάθος της έβαλα τρικλοποδιά. Ενα κράμα απίστευτης ντροπής και κόμπλας με κάνει να απολογούμαι συνεχώς και τη βοηθώ να σηκωθεί. Μέσα στη ζαλάδα, που προξενεί εκ των υστέρων η τεκίλα, προσπαθεί να βρει κάπου να ξεκουραστεί και κυρίως να μην ξαναπέσει. Την παρατηρώ να κινείται στο club με τέτοια απίστευτη χάρη, που αν δεν ήξερε κανείς πως πρόκειται να κάνει τουλάχιστον τρεις εμετούς, θα έλεγε πως είναι φτυστή η Οντρεϊ Χέμπορν.
Η ερώτηση στρέφεται σε μένα: τι λόγο έχει ένας τύπος σαν και μένα να βρίσκεται σε ένα τέτοιο μέρος; Από την άλλη, για να σκεφτώ… Μμμ, έχει και παραέχει. Ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι απόψε -και για την ακρίβεια όλη την εβδομάδα- δεν είμαι ένας τύπος σαν και μένα. Μιλάμε για επιστημονικό πείραμα. Το ρόλο του ποντικιού στο εργαστήριο τον παίζει ένας κανονικός σαραντάρης -μη νομίζετε, κοτσονάτος για την ηλικία του-, με δύο παιδιά στο ενεργητικό του, ένα γάμο που χρονολογεί μία δεκαετία και κάτι, αρκετή, πάντως, για να τον κάνει να αισθάνεται σαν αιχμάλωτος πολέμου. Το Men’s Health μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω σαν πραγματικός εργένης, με όλο το lifestyle που περιβάλλει την έννοια για επτά μέρες. Ζωή χωρίς supermarket. Χωρίς «θα γυρίσω όσο πιο νωρίς γίνεται αγάπη μου». Χωρίς να χρειάζεται να κατεβάζω το καπάκι της τουαλέτας. Χωρίς «ήρθε η ώρα για ύπνο». Για την ακρίβεια, χωρίς να χρειάζεται να κουβαλάω τις ευθύνες και το comme il faut label, που μου εξασφαλίζει το «μεσόκοπο» αέρα ενός έντιμου μεσήλικα.
Για να πούμε του στραβού το δίκιο, η ιδέα ξεκίνησε από τη γυναίκα μου. Για τις ανάγκες της δουλειάς μετακομίζει κάθε τόσο σε άλλες πόλεις κι εμείς αναγκαζόμαστε να βρίσκουμε εναλλακτικά σπίτια, σχολεία και ζωή. Υστερα, ήρθαν τα παιδιά από το Men’s Health και με παρότρυναν να ζήσω σαν εργένης, με πληρωμένα έξοδα δικά τους για έναν ολόκληρο μήνα. Μέσα σε μία βδομάδα η γυναίκα μου έρχεται σε επαφή με φίλους, γνωστούς και μεσίτες και βρίσκει το ιδανικό σπίτι. Με βοηθάει στην επίπλωση, κάνει απόψυξη στο ψυγείο, ψωνίζει πετσέτες. Μερικές ημέρες αργότερα είμαι έτοιμος για την εγκατάσταση. Και από αυτό το σημείο και μετά αρχίζει το σεμινάριο.
Μάθημα 1ο: Ποτέ μην αφήνεις τη γυναίκα σου να σου εξοπλίζει το εργένικο καταφύγιο
Τι έχω στο διαμέρισμα: Αναψυκτικά light. Μεταλλικό νερό. Φρούτα και λαχανικά. Φλοράλ σετ από πετσέτες κουζίνας. Μπατονέτες. Τι δεν έχω -αλλά θα έπρεπε- στο εργένικο διαμέρισμα: Στέρεο. Τσιπς, κρουασανάκια και άλλες βρομιές για τις δύσκολες ώρες. Μπίρες. Μέχρι τώρα δεν είχα ζήσει ποτέ μόνος μου. Με το που τέλειωσα το πανεπιστήμιο και βρήκα την πρώτη μου δουλειά άρχισα να συζώ με την τωρινή σύζυγό μου. Ποτέ δεν μου έλειψε το σπιτικό φαγητό, τα καθαρά σεντόνια σε ένα καλοστρωμένο κρεβάτι, το σεξ. Τι θα γίνει τώρα που πρέπει να καθορίσω μόνος μου τη ζωή μου; Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν τα βρομόσκυλα πολυτελείας, που ξαφνικά τους δίνουν πόδι. Παράδειγμα, χωρίς ίχνος αίγλης. ΟΚ, αλλά πιο αληθοφανές από το να παρομοιάσω τον εαυτό μου με άγριο ζώο, που είχε γίνει σπιτικό pet και για τις ανάγκες της ταινίας ελευθερώθηκε στη φύση.
Ο Bill Route μπορεί να ξέρει να μου απαντήσει. Ως βιολόγος και μελετητής άγριας ζωής, για το διεθνή οργανισμό International Wolf Center, έχει δει κατά καιρούς λύκους, που σε νεαρή ηλικία υιοθετούνται από ανθρώπους και μετά ελευθερώνονται ξανά στο δάσος. «Στην αρχή τον ακούει όλη η αγέλη να κλαψουρίζει». Και τι γίνεται αν φυσήξει τη μύτη του; Μπορεί ποτέ να αρχίσει να ζει σαν κανονικός λύκος; «Μία φορά να έχει ζήσει με οικογένεια, μετά ποτέ δεν θα μπορέσει να πάει για μεγάλο παιχνίδι», λέει ο Route. «Ή θα σταθεί τυχερός και θα αρπάξει το ελάφι ή το ελάφι θα τον τρυπήσει με τα κέρατά του». «Δηλαδή, ο πρώην κοινωνικοποιημένος λύκος ποτέ δεν θα τα καταφέρει στην άγρια ζωή;», ρωτάω σχεδόν απογοητευμένος. «Οχι, αν πρέπει να βγει για κυνήγι μόνος του. Οχι ότι η επιβίωση δεν είναι δυνατή. Αυτό που θα τον βοηθούσε είναι η τύχη και να βρίσκεται λεία σε αφθονία γύρω του».
Τραβάω το βλέμμα μου από τη γυναίκα στην οποία έβαλα -κατά λάθος, όμως, μην ξεχνιόμαστε- τρικλοποδιά και αρχίζω να παρατηρώ την κοπέλα που κάθεται δίπλα μου. Τη λένε Βίκυ, τα μαλλιά της είναι καστανά και νιώθω την ακατανίκητη έλξη να βυθίσω τη μύτη μου στο βαθούλωμα που κάνει ο λαιμός της. Πιάνουμε τη συζήτηση. Κάθε τόσο μου αγγίζει το χέρι. Την αφήνω να δει και το αριστερό μου χέρι, απαλλαγμένο ωστόσο από το χρυσό σύμβολο που φοράω την τελευταία δεκαετία σε καθημερινή βάση. Νιώθω να πηγαίνει καλά και για πρώτη φορά νιώθω πως δεν κάνω τίποτα, μα τίποτα, παράνομο και αφύσικο. Δυστυχώς, η εργένικη εβδομάδα μου δεν άρχισε με τον ίδιο τρόπο. Την παρθενική νύχτα, χωρίς τη βέρα μου, βρήκα το παράμεσό μου δάχτυλο να παίζει αμήχανο, γυμνό, σαν κάτι να του λείπει. Κάποιες στιγμές, το ίδιο βράδυ, άρχισα να ψάχνω το πάτωμα ή το πεζοδρόμιο, σαν να έχασα κάτι που έπρεπε να βρω οπωσδήποτε, πριν γυρίσω στο συζυγικό κρεβάτι. Υστερα, έβγαζα όσο πιο πολύ διοξείδιο του άνθρακα -γεμάτο ανακούφιση- γινόταν, μιας και συνειδητοποιούσα πως το δαχτυλίδι «I do» ήταν ασφαλισμένο στο τρίτο ράφι της κουζίνας, σε ένα κουτάκι πίσω από τα All Bran.
Εκείνη την πρώτη νύχτα, λοιπόν, βγήκα γύρω στις εννιά για ένα ποτό. Μόνος, αν και πρώτα είχα τηλεφωνήσει στον Γιώργο -απίστευτος τύπος. Σε μια Αποκριά είχε σκάσει μύτη ντυμένος μπαλαρίνα, μέχρι που είδαμε άλλες τρεις στο ίδιο πάρτι. Είχα να τον δω χρόνια και τον είχα επιθυμήσει. Τελικά μου είπε πως είχε να βγει με τη γυναίκα του για να πάνε θέατρο. Τυπική δικαιολογία, αλλά έκανα πως την έφαγα. Εκανα ένα αλφαβητικό searching στην ατζέντα μου, για να δω μόνο παντρεμένους πρώην επιστήθιους φίλους, που τώρα έχουν μετατραπεί κι αυτοί από λυκόσκυλα σε πουντλ σαλονιού. Ετσι, βγήκα μόνος μου. Μέχρι τις 11 είχα γυρίσει σπίτι και μαγείρευα κάτι να ρουφήξει την καούρα του «This ain’t Jim Beam» από το διαμαρτυρόμενο στομάχι μου. Αρκετές από τις νύχτες που ακολούθησαν ζέστανα την πίτσα και είδα τηλεόραση στο πάτωμα.
Μάθημα 2ο: το να είσαι μόνος δίνει μια μονιμότητα στην προσωρινή φάση που περνάς
Οι τοίχοι είναι φρεσκοβαμμένοι και τα έπιπλα καινούργια. Αλλά μετά από κάνα δυο μέρες στο διαμέρισμά μου μπορεί κανείς να μελετήσει τη θεωρία του χάους. Γι’ αυτό το αποτέλεσμα, μάλιστα, επιστράτευσα όλες τις κακές συνήθειες που είχα από πιτσιρικάς. Κρεμάστρες; Για ποιο λόγο; Ηταν λες και ο προηγούμενος ένοικος του διαμερίσματος μου έστελνε vibes, που μου έλεγαν να μην πάω κανένα πιάτο στην κουζίνα από το καθιστικό, μιας και δεν υπήρχε κανένα απολύτως νόημα. Εξάλλου, ξέρω πως δεν θα ζω εδώ για πάντα. Η θεωρία του εργένη βασίζεται εκεί ακριβώς. Ξέρει, δηλαδή, πως κάποτε θα μετακομίσει. Ακόμα και ο πιο αμετανόητος, σκληροπυρηνικός τύπος. Κάθε γωνία του σπιτιού, που ζω κανονικά με την οικογένειά μου, κουβαλάει τα διαπιστευτήρια της κοινής μας ζωής. Κάθε γωνία αυτού του διαμερίσματος φαίνεται να συμβαδίζει με τη διάθεσή μου. Μετουσιώνει την ακαταστασία σε σημαία ψυχικής κατάστασης.
Η Βίκυ ζητάει συγγνώμη, στέκεται όρθια, τινάζει τα μαλλιά της πίσω και κοιτώντας με στα ίσια γλιστράει στο μπάνιο. «Μάγκα μου, η γκόμενα σε παίζει», μου λέει ο Χρήστος, ο οποίος συνεχίζει να μιλάει με τη διάλεκτο του Σταμάτη Γαρδέλη στις αθάνατες βιντεοταινίες του ’80. «Είσαι σε καλό δρόμο, ρε. Κοντεύεις». Σε αυτό το σημείο πρέπει να ρίξω μια ματιά ξανά στους κανόνες του παιχνιδιού. Το παιχνίδι ορίζει: μπορώ να μιλάω σε άλλες γυναίκες. Μπορώ να φλερτάρω με άλλες γυναίκες. Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα, που να με κάνει να πω ψέματα γι’ αυτό στη γυναίκα μου, μόλις συμπληρωθούν οι επτά μέρες. Παίρνω το τηλέφωνό της και μετράει σαν νίκη. Βλέπω τη Βίκυ να επιστρέφει και ύστερα, όπως βιώνεις κάθε τραγικό γεγονός, να παίρνει τις φίλες της και να πηγαίνουν σε άλλη γωνία του μαγαζιού. Τι κι αν δεν πήρα το τηλέφωνό της; Η βραδιά ήταν άκρως πετυχημένη. Φλέρταρα όσο χρειαζόταν για να καταλήξει κάπου. Στο τέλος της βραδιάς πήγα στο κρεβάτι μου ευτυχισμένος.
Μάθημα 3ο: Οταν είσαι εργένης, οι γυναίκες σε απορροφούν από το να ζεις
«Πες ότι βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο, στο οποίο βρίσκονται δύο άνθρωποι», λέει ο φίλος μου ο Στράτος. «Ο ένας είναι διακεκριμένος, δαφνοστεφανωμένος νομπελίστας ποιητής. Ο άλλος είναι μια χαριτωμένη γυναίκα που δουλεύει σε ένα supermarket. Με ποιον από τους δύο επιλέγεις να μιλήσεις; Οι παντρεμένοι έχουν την επιλογή: θα κυνηγήσουν την πλατωνική συζήτηση, θέλοντας και μη. Οι εργένηδες, από την άλλη, μοιάζουν να είναι οι επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος στην έρημο. Γουστάρουν τη συζήτηση με ενδιαφέρον, αλλά η προτεραιότητα είναι να εξασφαλίσουν φαγητό και τροφή. Για έναν εργένη, λοιπόν, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται ήρεμη νύχτα στο σπίτι», συνεχίζει ο Στράτος που τυχαίνει να είναι και ο ίδιος εργένης. «Αν υπάρχει έστω και μία μικρή προοπτική να γίνει κάτι, να γνωρίσεις μια γυναίκα, την κυνηγάς. Αυτό και μόνο αυτό αποτελεί το φόκους σου».
Την πέμπτη μέρα ξυπνάω βουτηγμένος στον πανικό. Πρέπει να πάω στη δουλειά λες και είμαι απόκληρος της ζωής. Με ζαρωμένο πουκάμισο και λεκέ στο παντελόνι. Οσο να ‘ναι, αυτό είναι μάλλον πρόβλημα, αν σκεφτεί κανείς επιπλέον το γεγονός πως την περίπτωση των εσωρούχων την εξάντλησα φορώντας τα και από τις δύο πλευρές. Το απόγευμα, τα καινούργια μου εσώρουχα κι εγώ φτάσαμε σε ένα γεύμα, στο οποίο ήμασταν προσκεκλημένοι. Μετά το πετυχημένο σουξέ που είχα με τη Βίκυ, ξέρω πώς ακριβώς να προβάλω τον εαυτό μου. Οχι μόνο θυμήθηκα πώς να πιάνω τη συζήτηση σε μια γυναίκα, που βλέπω για πρώτη φορά στη ζωή μου, αλλά για πρώτη φορά ξέρω να χειριστώ την ισορροπία που μπορεί να έχει ένας παντρεμένος εργένης. Δηλαδή, εγώ. Χωρίς αμφιβολία θα είναι ένα υπέροχο βράδυ. Εκτός από ένα μικρό πρόβλημα.
«Με λένε Βανέσσα. Με δύο “σ”». Κάθεται ανάμεσα σε μένα και στον Χρήστο. Η φούστα της είναι λίγο μεγαλύτερη από τη δερμάτινη καφέ ζώνη της γυναίκας μου και νιώθω τον αστράγαλό της να κυλιέται κάτω από το τραπέζι πάνω στο παντελόνι μου. Λέει για τις δύσκολες ημέρες της δικηγορίας, για το ότι θέλει να κάνει κι άλλα πράγματα, κάτι πιο δημιουργικό. Μου αρέσει οτιδήποτε λέει, ιδίως για τους τρεις εξής λόγους: (1) Είναι πολύ όμορφη. (2) Είναι παιχνιδιάρα. (3) Με ρώτησε αν μπορώ να τη γυρίσω σπίτι.
Τις επόμενες ημέρες τις περνάμε γελώντας και κάποια στιγμή, για κάποιο δευτερόλεπτο, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να έχει ξεπεράσει εκείνη τη λεπτή γραμμή. Δεν θέλω απλώς να καταχωρίσω το τηλέφωνό της στην ατζέντα του κινητού μου, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω τα σαράντα κάτι μου χρόνια, δεν θέλω να γυρίσω σπίτι και να ζεστάνω την πίτσα. Φαντασιώνομαι υγρά, μαλακά σεντόνια κι ένα σωρό γεγονότα, που θα ενεργοποιήσουν το alarm στο βιολογικό μου ρολόι και θα δώσουν στην εργένικη εβδομάδα την υπόσταση που της αξίζει. Ηπιαμε και οι δύο το τελευταίο ποτήρι κρασί και χαιρετήσαμε τους υπόλοιπους. Βάζει μία τσίχλα στο στόμα της και με ρωτάει αν θέλω κι εγώ. Το ασανσέρ έρχεται κι εκείνη φτάνει τόσο κοντά μου, που μπορώ να καταλάβω το μείγμα ενός Chardonnay με μία Trident μέντα. Μπαίνουμε στο ταξί.
Τα γεγονότα σοβαρεύουν, οι βάσεις αλλάζουν και τα δέκα χρόνια γάμου έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Προσπαθώ να θυμηθώ αν ακόμα και τώρα λένε «πάμε για ένα τελευταίο ποτό σπίτι σου», με φωνή βραχνή σαν του Joe Cocker, αλλά και να μην το λένε, εγώ το είπα. «Δεν νομίζω», μου λέει εκείνη με περίεργη φωνή. «Α, θες να πάμε κατευθείαν σπίτι σου; Κανένα πρόβλημα». Με κοιτάζει κατάματα και μου λέει ψιθυρίζοντας: «Αυτή η μέντα δεν έκανε καθόλου καλό συνδυασμό με το κρασί». Συνεχίζω ακάθεκτος. «ΟΚ, θες να σταματήσουμε κάπου για να τσιμπήσουμε κάτι;». Γυρίζει πάλι σε μένα, τα μάτια της για έναν περίεργο λόγο είναι γουρλωμένα: «Θέλω να κάνω εμετό». Το ταξί σταματάει μπροστά από το σπίτι μου. Δίνω λεφτά στον ταξιτζή να την πάει σπίτι της και κατεβαίνω πρώτος. Μπορεί να ήταν όντως άρρωστη, μπορεί πάλι να ήθελε να με ξεφορτωθεί. Στο διαμέρισμά μου κάνω το μνημόσυνο της αποψινής εμπειρίας μου. Αυτή η περιπέτεια με έμαθε κάτι, που δεν θα συνειδητοποιούσα ποτέ μέσα στα δέκα χρόνια του έγγαμου βίου μου. Είμαι ένα σιχαμερό, αηδιαστικό, άχρωμο, άοσμο και αντιερωτικό πλάσμα, που έχω το γυναικοδιώκτη. Πίνω δύο μπίρες και λιποθυμώ από τη νύστα.
Μάθημα 4ο: οι εργένηδες δεν έχουν συντηρητικά ζωής
Το επόμενο πρωί, όταν περπατούσα, θυμήθηκα τα αποτελέσματα που έχουν ένα πακέτο ασπιρίνες στο συκώτι, την ώρα που συνειδητοποιούσα πως, ακόμα και αν παρέμενα παντρεμένος αυτό δεν μου στερούσε το δικαίωμα και τη γοητεία να διεκδικήσω μια γυναίκα. Οσον αφορά τη βέρα, ΟΚ, έχουμε ένα αδιάσειστο στοιχείο, σαν να χρωστάω κάτι σε κάποιον. Χάσε τη βέρα και θα είσαι σαν σταγόνα στον ωκεανό, σαν να μην έχεις ξαφνικά κανένα να συντηρήσει την ανούσια ζωή σου. Τώρα πια είμαι σίγουρος ότι από την αρχή δεν ήταν γραφτό μου να αριστεύσω στην εργένικη ζωή. Την τελευταία μου νύχτα ως εργένης ήμουν καλεσμένος σε ένα πάρτι. Είναι περιττό να πω πως ήδη νιώθω να κουβαλάω μία ήττα κι έτοιμος να ξαναπαντρευτώ τη γυναίκα μου.
Ξαφνικά, ένα χέρι στέκεται στον ώμο μου. Είναι η Βίκυ. Συμφωνούμε και οι δύο πως είναι καρμικό να βρεθούμε και μιλάμε για λίγο. «Ξέρεις, τις προάλλες δεν κατάφερα να σου δώσω τον αριθμό μου», λέει και βγάζει την κάρτα της. Επιτέλους, μία επιτυχία πάνω στην ώρα, γιατί την επόμενη μέρα ο μικρός λύκος θα έπαιρνε ηττημένος το δρόμο του γυρισμού, θα εγκατέλειπε την αγέλη και την άγρια ζωή και με την ουρά στα σκέλια, σαν κουτάβι της κακιάς ώρας, θα γύριζε στο πατρικό του σπίτι. Βάζω το τηλέφωνο στην τσέπη μου, παίρνω το δρόμο του γυρισμού και ξεθάβω τη βέρα μου από το κουτάκι πίσω από τα All Bran. Ολα ξαφνικά φαίνονται και πάλι σωστά.
Μάθημα 5ο: οι παντρεμένοι είναι πιο τυχεροί
Στο τέλος της περιπέτειας έμαθα κάτι πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο. Οι παντρεμένοι φαντασιώνονται συχνά την εργένικη ζωή. Οι εργένηδες φαντασιώνονται ότι βρίσκουν γυναίκα και παντρεύονται. Αλλά οι παντρεμένοι έχουν έναν άσο στο μανίκι τους: ξέρουν πολύ καλά ότι μπορούν να ξαναγίνουν εργένηδες. Κάποιοι από εμάς γίνονται, χωρίς να το θέλουν οι ίδιοι. Ομως οι εργένηδες, ιδίως μιας ηλικίας και κάτι, δεν είναι σίγουροι ότι μπορούν από τη μια μέρα στην άλλη να εγκαταλείψουν αυτόν τον τρόπο ζωής και να παντρευτούν. Είναι θέμα ικανότητας στη δέσμευση, είναι θέμα ανησυχίας για το αν θα βρουν μια γυναίκα, που να τους καλύπτει στον απόλυτο βαθμό για να χτίσουν το μέλλον τους μαζί της. Ιδίως, δεν μπορούν να είναι σίγουροι ότι το Men’s Health θα τους χαρίσει μία βδομάδα εργένικης ζωής. Επίλογος (και όχι επιτάφιος): μερικές ημέρες αργότερα κάθομαι στο γραφείο μου, το οποίο κοσμείται με τις φωτογραφίες της γυναίκας μου και των δύο παιδιών μου – παλεύουν με μία γάτα. Είναι Παρασκευή κι ετοιμάζω ένα weekend στην εξοχή. Το τηλέφωνο χτυπάει. «Βανέσσα; Μμμ, λάθος θα κάνετε».
Αν σε ενδιαφέρει η πλευρά του φλερτ, δες πώς εξελίσσεται μια γνωριμία βήμα προς βήμα: οδηγός για το φλερτ και τη γνωριμία με μια κοπέλα.
Τι μένει από το πείραμα
Πίσω από το χιούμορ, το κείμενο λέει κάτι απλό: η εργένικη ζωή φαίνεται ελκυστική από απόσταση. Στην πράξη, όμως, έχει τις δικές της δυσκολίες. Ο συγγραφέας ζει μία εβδομάδα χωρίς τις συνήθειες και τις ευθύνες του γάμου. Και ανακαλύπτει πόσο πολύ τον στηρίζουν.
Τα πέντε μαθήματα έχουν κοινό νήμα. Η ελευθερία έρχεται με ακαταστασία, μοναξιά και μια διαρκή αναζήτηση προσοχής. Ο γάμος, αντίθετα, δίνει ρουτίνα, σταθερότητα και ένα σπίτι που σε περιμένει. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσεις με κάθε σκέψη του αφηγητή. Αρκεί να δεις το βασικό: η φαντασίωση και η καθημερινότητα σπάνια ταυτίζονται.
Το κείμενο είναι βιωματική, χιουμοριστική αφήγηση και όχι οδηγός σχέσεων. Διαβάστε το ως ιστορία και όχι ως συμβουλή.
Σύνοψη
Ένας παντρεμένος πατέρας δοκιμάζει επτά μέρες εργένικης ζωής. Βρίσκει ακαταστασία, αμήχανες βραδιές και φλερτ που δεν καταλήγουν πουθενά. Στο τέλος καταλαβαίνει ότι η σταθερότητα του γάμου έχει περισσότερη αξία από όση φανταζόταν.
